หลิวซินตงรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด นั่นเป็นปฏิกิริยาที่เขาควบคุมไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นเหยื่อ เพียงแต่ครั้งนี้ นอกจากตื่นเต้นแล้ว ยังปนไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ อีกอย่างหนึ่ง…ความหวาดกลัว
“เจียง-สวี่-สวี่”
เขาฝืนใจให้สุขีภาพ มองข้ามแรงกดดันที่รู้สึกขึ้นในใจเมื่อเห็นคนตรงหน้า ยิ้มกว้างจนตัวเองดูบ้าคลั่งยิ่งขึ้น
“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
ทุกครั้งที่ฆ่าคน ดวงตาของเขาจะเป็นประกายวาววับ และเมื่อคนที่กำลังจะถูกฆ่าสบตาแบบนั้น ล้วนหน้าซีดตกใจสยอง
โดยเฉพาะผู้หญิง ที่เมื่อเผชิญหน้าตาแบบนั้นแล้ว มักขาอ่อนตกใจจนยืนไม่อยู่
เขาคิดว่าเจียงสวี่สวี่ที่อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ คนนี้ก็คงเป็นเช่นนั้น แต่เธอเพียงชำเลืองมองเขาเบา ๆ
สายตาแบบนั้นเรียกว่าอะไรดีนะ มันกดดันจนไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากคนวัยนี้ จะว่าไปแล้วมันไม่ใช่การมองเขา แต่เหมือนมองผ่านเปลือกนอกของเขาเข้าไปยังดวงวิญญาณภายในกายนี้เสียมากกว่า
อย่างน้อยตอนนี้ หลิวซินตงรู้สึกจริง ๆ ว่าดวงวิญญาณตัวเองถูกจองจำเอาไว้
“เธอ…เธอจะทำอะไรฉัน”
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว แต่เจียงสวี่สวี่ไม่สนใจ หนี้กรรมอันชั่วร้ายบนตัวคนนี้ มันสกปรกจนแค่เพียงเธอมองเพิ่มสองตาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
ถ้าไม่ได้คิดจะใช้เขาเป็นตัวอย่างให้งานบรรยายวันนี้ดูมีสีสันขึ้น เจียงสวี่สวี่ก็คงส่งเขาลงนรกไปชิมความทรมานล่วงหน้าแล้ว
เธอเดินอ้อมหลิวซินตง เดินเข้าไปในบ้านตามลำพัง เมื่อเห็นระเบิดวางอยู่บนพื้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย