“ฉะ... ฉันคือย่าของแก!”
คุณย่าเจียงพูดถึงสองคำสุดท้ายเสียงแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด แต่บนใบหน้ากลับยังฝืนทำท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ย่า?”
เจียนเจียมองคุณย่าตรงหน้าอย่างพินิจพิถี แล้วก็ห้ามยิ้มไม่ได้ “มาเป็นคุณย่าของฉันสิ ไม่กลัวสวรรค์ผ่าฟ้าโปรดลงมาหรือไง”
วิถีแห่งสวรรค์น่ะ จะไม่มีทางยอมให้ใครก้าวขึ้นไปยืนบนศีรษะของมันแล้วอ้างว่าเป็นแม่หรอก
คุณย่าเจียงแต่แรกได้ยินที่หล่อนเรียกคำว่า “ย่า” หัวใจก็เต้นตุบ ๆ คิดว่าตัวเองที่ถูกเรียกมาหลายปีในฐานะคุณย่าในที่สุดกำลังจะได้เลื่อนสถานะเป็นของจริงเสียแล้ว
ผลละ? ประโยคเพียงเลี้ยวเดียว หล่อนกลับบอกว่าเธอจะโดนฟ้าผ่าซะได้
คุณย่าโกรธจนแทบขาดใจในทันที
หล่อนไม่ควรหวังอะไรจากหลานสาวที่กลับบ้านกลาง ๆ คนนี้อีกแล้ว!
ขณะที่หล่อนโกรธจนแน่นหน้าอก ก็ไม่กล้าเหมือนแต่ก่อนที่จะดุด่าว่ากล่าวหลานสาวคนนี้ตามอำเภอใจ อัดอั้นจนทรมาน จึงเผลอยื่นมือออกไปให้สุนัขจิ้งจอกน้อยคอยพยุงอีกรอบ แต่กลับเห็นสุนัขจิ้งจอกน้อยที่เมื่อครู่ยังคอยอยู่เคียงข้าง ดันไปนั่งหมอบอยู่ข้างเท้าของเจียงสวี่สวี่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทำท่าน่ารักซะจนดูไม่ได้
คุณย่ารู้สึกเจ็บช้ำใจขึ้นมาทันที
ทั้งที่ปกติหล่อนให้พ่อบ้านเลี้ยงมันด้วยของอร่อย ๆ เยอะแยะขนาดนั้น!
ปลาทะเลที่ให้กินยังต้องสั่งสด ๆ ทางเครื่องบินจากต่างประเทศมาเลย! ผลคือพอเจียงสวี่สวี่เจ้าของแท้กลับมา มันก็ลืมคุณย่าที่วัน ๆ พามันเดินเล่นเป็นเพื่อนแบบนี้ได้เลยหรือ!
ความเสียใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณย่าเป็นครั้งหายาก และก็ตกเข้าตาของเจียงอวี่หมินที่อยู่ในบ้านเข้าพอดี