เมื่อกลุ่มคนก้าวออกจากม่านพลังอีกครั้ง พวกเขากลับมาอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์ที่เจียงอวี่เฉิงยืมให้แต่แรก
ทันทีที่ออกมา สายตาของทุกคนต่างไม่อาจห้ามใจ จับจ้องค้างอยู่ที่หางจิ้งจอกที่ขาดขาดอยู่บนพรม
นั่นคือหางของเวินเหรินชีชี แต่ตอนนี้ถูกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไร้ค่า ปล่อยให้เลือดบนหางซึมซาบเปื้อนพรมจนแดงชำ
ลู่หนานซิงตาแดงก่ำ เธอกำลังจะเดินเข้าไปเก็บหางนั้น
แต่กุยเซียวซวี่เร็วกว่า ตัวปลิวไปพร้อมเสียงฝู่ คำหางเอาไว้แล้วส่งตรงมาที่เจียงสวี่สวี่
ปลายนิ้วของเจียงสวี่สวี่แข็งค้าง เธอรับหางที่เปียกประป่ำด้วยเลือดนั้นมา พลิกนิ้วเพียงครั้งเดียว หางก็ถูกเก็บเข้าไปในม่านพลัง
เมื่อของถูกเก็บเรียบร้อย สายตาของทุกคนจึงพร้อมหน้าเป็นเองฉันใด จ้องกระหน่ำเย็นชาไปยังชายอ่อนแอที่นอนแอ่นอยู่บนโซฟา
หลังจากชูเอ่อฉีกม่านพลังของเวินเหรินชีชีออกแล้ว เขาก็พบว่าเจียงอวี่เฉิงที่หลับอยู่บนโซฟาได้หายไปพร้อมกับเวินเหรินชีชี
เธอใช้หางหนึ่งเส้นบังคับเปิดม่านพลังขึ้น ไม่ได้คิดจริงจังหรอกว่าจะฆ่าเขาให้ตายภายในม่านพลังของเธอ
เธอทำเพียงเพื่อหาจังหวะ พาคนคนนั้นหนีไปใต้ตาของเขา
ช่างฉลาดนัก แต่ก็โง่เขลานัก
ชูเอ่อรู้ดีว่าการจากไปคราวนี้ พวกนางคงจะกลับมาพร้อม "กำลังช่วยเหลือ" แต่เขาก็ไม่ได้เมื่อย้ายไปไหน
กลับอยู่ที่เดิม รอให้พวกนางกลับมา
ณ ตอนนี้ ท่ามกลางสายตาแค้นเคืองของทุกคน ชูเอ่อที่หรี่ตาครึ่งหนึ่งบนโซฟาจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"แต่แรก ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะลงมือกับเธอ"
ไม่ว่าจะเจียงอวี่เฉิงหรือเวินเหรินชีชี การจัดการผู้หญิงสองคนนี้ไม่ได้ให้ความหมายอะไรกับเขาเลย
แต่เรื่องคือ เจียงสวี่สวี่กับพวกต้องจะลอบเข้าไปถึงฐานทัพของคนกลุ่มที่เขาควบคุมอยู่