แพนด้า ในฐานะสมบัติของชาติ แม้จะเป็นปีศาจก็เถอะ ก็ยังเป็นปีศาจสมบัติของชาติ
สมบัติล้ำค่าที่คนหัวเมืองหัวป่าฝังไว้ในกระดูกว่าต้องเอ็นดูและห่วงใย
ตีไม่ได้อย่างแน่นอน
ถ้าตีพังขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะตามมาเอาผิด แค่ตื่นกลางดึกขึ้นมา เจ้าตัวอาจต้องตบหน้าตัวเองสองฟางด้วยความรู้สึกผิด
ปีศาจแพนด้าที่ชื่อซานจู๋ก็รู้ดีถึงสถานะอันสูงส่งของร่างแท้จริงตัวเอง พอกลับเป็นร่างแท้แล้วก็นั่งลงบนพื้นอย่างไม่เกรงใจใคร ท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน
แถมยังลากเล็บเกาก้นตัวเองอย่างไร้ยางอายอีกต่างหาก
ลู่หนานซิงมองตัวน่ารักยักษ์ตรงหน้า ใบหน้าเด็กๆ ก็บูดบึ้งเต็มไปด้วยความลังเล
ไป๋จู้ก็หน้าบูดเหมือนกัน "สวี่...สวี่สวี่..."
เจียงสวี่สวี่หลังจากตั้งสติจากความงงตอนแรกได้เร็ว พอได้ยินเสียงไป๋จู้ก็หันไปมองเขา เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า
"นายรู้ตัวมันตั้งแต่แรกแล้วสินะ"
ไป๋จู้พยักหน้าอย่างลังเล
พวกปีศาจระหว่างกันนั้น จะรับรู้กลิ่นอายร่างแท้ของกันและกันได้ง่ายกว่า
เขาคิดแวบหนึ่งแล้วก็เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง กระซิบข้างหูเจียงสวี่สวี่เรื่องที่มาของพวกปีศาจตรงข้ามนั้น
พูดจบก็รีบถอยกลับทันที
เพราะความกดดันจากฝั่งตรงข้ามมันรุนแรงเกินไปจริงๆ
โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ชื่อเสวียนเซียวคนนั้น น่ากลัวยิ่งกว่าเจียวถูอีก
เจียงสวี่สวี่ฟังจบก็ทำหน้าครุ่นคิด เงียบไปครู่หนึ่ง มือที่บีบยันต์สายฟ้าไว้ก็บีบแน่นขึ้น แล้วพูดว่า
"แพนด้า ก็ได้"
พอเธอพูดแบบนี้ ถูซิงจู๋ข้างหลังรีบเข้ามาฉุดเธอทันที แล้วรีบเอ่ยปราม
"สวี่สวี่ อันนี้มันไม่เข้าท่า... มันไม่เข้าท่าจริงๆ!"