บางทีอาจเพราะเจียงสวี่สวี่พูดถูกข้อ คู่สามีภรรยาตระกูลชีจึงแสดงสีหน้าลังเลออกมา
เหมือนกำลังลังเลว่าจะเปิดปากพูดหรือไม่
เจียงสวี่สวี่เห็นดังนั้นก็ไม่รีบร้อนอะไร
หันตัวกลับ แล้วจู่ ๆ ยกมือถอนโซ่แสงวิญญาณในห้องออก
ทันทีที่โซ่หายไป เงาร่างหนึ่งที่แฝงปราณหยินในห้องก็รีบทำท่าจะหนีทันที
เจียงสวี่สวี่แค่เอ่ยพยางค์เดียวเป็นคำสั่งออกมาเบา ๆ
"จงมา!"
โซ่ที่เพิ่งหายไปปรากฏขึ้นอีกครั้ง ล็อกร่างนั้นเอาไว้แน่นหนาอย่างว่องไวแล้วบีบอัดอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวก็ดูดเข้าไปในยันต์วิญญาณแผ่นหนึ่ง
เธอทำทุกอย่างเร็วเกินไป ทั้งรายการและชีเป่ย์เป่ย์ต่างไม่ทันตั้งตัว
จนกระทั่งเจียวถูวิ่งมุ่งมีความสุขเข้ามาเก็บยันต์วิญญาณที่กลืนภูตผีนั้นไป ชีเป่ย์เป่ย์ถึงได้สติ พุ่งเข้ากอดเจียงสวี่สวี่ทันที
"อย่าทำร้ายมันนะ! ปล่อยมันไป! มันไม่ได้ทำร้ายใครเลย!"
เจียวถูเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกไปจะช่วยเจียงสวี่สวี่อุ้มเด็กคนนี้ออกไป
แต่เพิ่งจะขยับตัว ก็ถูกเจียงสวี่สวี่ส่งสายตาเตือนมาหนึ่งสาย
ทำได้แค่ถอนมือกลับอย่างอาย ๆ
เจียงสวี่สวี่รับยันต์วิญญาณมาไว้ แล้วเพียงก้มหน้าบอกชีเป่ย์เป่ย์ว่า
"ฉันแค่เก็บมันเข้ายันต์ไว้ชั่วคราว ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายมัน พอถึงเวลา ก็จะปล่อยมันออกมาเอง"
ชีเป่ย์เป่ย์ไม่เชื่อ "จริงเหรอ?"
"จริง"
เจียงสวี่สวี่รับประกัน
ดวงตาเจ้าหญิงตัวเล็กสว่างวาบขึ้นทันที ส่วนคู่สามีภรรยาตระกูลชีที่ได้ยินว่าเธอจะปล่อยสิ่งนั้นออกมากลับร้อนใจขึ้นมาทันที
นั่นน่ะเชียร้อยเอ้ย ต้นตอที่คอยตามหลอกหลอนครอบครัวของพวกเขามาโดยตลอด