เจียงสวี่สวี่รู้สึกเหมือนตัวเองตอนนี้ถูกดึงเข้าไปในภวังค์บางอย่างอย่างฉับพลัน
เมื่อวินาทีก่อนสมองของเธอยังแน่นไปด้วยความลับเบื้องหลังลายเส้นบนหยกแผ่นนั้น แต่วินาทีต่อมา เธอกลับยืนอยู่ตรงนี้ เหมือนกับ...
งานแต่งงาน?
เธอมองฉู่เป่ยเฮ่อก้าวเดินมาหาเธอทีละก้าว แล้วยื่นมือออกมา
เจียงสวี่สวี่ไม่ทันรู้ว่าต้องตอบสนองอย่างไร แต่ข้างหู ก็ได้ยินเสียงของหยกแผ่นนั้นดังขึ้นเบา ๆ
"พวกเราไม่มีสิทธิ์แทนครอบครัวของสองคนจัดงานแต่งงานให้ ทุกอย่างในวันนี้ เป็นเพียงพรที่พวกเรามอบให้"
น้ำเสียงของเธอเย็นชา แต่ตอนนี้กลับเหมือนแฝงความอบอุ่นไว้ เธอพูดจบก็ดันเจียงสวี่สวี่เดินไปข้างหน้าเบา ๆ
"ไปเถอะ"
เท้าของเจียงสวี่สวี่ก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ มือของเธอก็พาดลงบนมือที่ฉู่เป่ยเฮ่อยื่นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอยังมองไม่เห็นใบหน้าของเขาชัด ๆ แต่เธอเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นในดวงตาดำคู่นั้น — ดวงตาที่เรียบนิ่งและลึกล้ำเสมอมา
เหมือนถูกอารมณ์ของอีกฝ่ายดึงดูด คิ้วและแววตาของเจียงสวี่สวี่ก็โค้งมนขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว
เธอกำมือเขาไว้ และเดินผ่านทางดอกไม้ที่ล้อมรอบด้วยแถวคนเคียงข้างเขาไปด้วยกัน
ช่วงเวลาที่ก้าวลงบนพรมแดง เกสรดอกไม้ในมือของชาวบ้านสองข้างทางกระจายลงมาเหนือศีรษะของทั้งคู่พร้อมประกายแสงวิเศษเป็นจุด ๆ
ดั่งที่หยกแผ่นนั้นบอก นั่นคือพรที่พวกเขารดให้เธอกับฉู่เป่ยเฮ่อ
นอกจากชาวบ้านแล้ว ลู่หนานซิงกับพวกก็ปะปนอยู่ในหมู่ชาวบ้านแล้วเทดอกไม้อย่างบ้าคลั่ง เทียบกับความเรียบง่ายของหูลี่จือ ความตื่นเต้นบนหน้าของลู่หนานซิงกลับยิ่งกว่าสองเจ้าภาพเสียอีก