เมื่อเห็นทั้งสองคนหายไปต่อหน้า เจียงสวี่สวี่ก็หันไปมองฉู่เป่ยเฮ่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นใบหน้าภายใต้แสงสีทองของเขาไร้ความรู้สึกใด ๆ เธอจึงยื่นมือไปจับมือเขาซะเลย
ฉู่เป่ยเฮ่อสะดุ้งเฮือก พอเงยหน้ามองเธอ ดวงตาลึกล้ำที่เก็บงำไว้ก็กลายเป็นหมอกยามเช้า
ฝ่ามือใหญ่บีบกลับเบา ๆ พลางได้ยินเจียงสวี่สวี่ถามว่า
"ฉันอยากไปดูเด็กที่ชื่อจางเสี่ยวโกวน่ะ นายไปกับฉันไหม?"
ฉู่เป่ยเฮ่อถอนใจในใจ แต่ก็ยังพยักหน้า
เมื่อเธออยากไป เขาย่อมไปด้วยอยู่แล้ว
เจียงสวี่สวี่ยิ้ม ยกมือขึ้นวาดผ่านอากาศ ความว่างเปล่าเบื้องหน้าก็แตกร้าวเป็นช่องหนึ่ง
เมื่อเห็นเจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อจูงมือกันเดินเข้าไปในช่องนั้น กุยเสี่ยวซวี่กับจินเสี่ยวเฮ่อจินเสี่ยวสวี่ที่อยู่แถบนั้นก็รีบตามทันที
เหอหยวนอิงกับวิญญาณทารกมองตาเฝ้าอยากตามไปด้วย จนวิญญาณทารกทนไม่ได้ต้องร้องเสียงอ้อนแอ้
"สวี่ สวี่"
มันก็อยากไปด้วย
สวี่สวี่คราวนี้พาเต่าไปแต่ไม่พาพวกมัน มันเสียใจ
เจียงสวี่สวี่หันไปมอง เจอสายตาของคู่ใหญ่คู่เล็ก จึงโบกมือเรียกทันที
"มาสิ"
เหอหยวนอิงกับวิญญาณทารกตาเป็นประกายวิบวับ พรวดพราดบินเข้าหาเธอทันที
ทันทีที่ร่างวิญญาณทั้งสองลอดเข้ากระเป๋าของเจียงสวี่สวี่ ช่องร้าวนั้นก็ถูกปิดสนิท
เมื่อเจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อก้าวออกจากรอยแตกนั้น ทั้งสองก็ปรากฏตัวตรงที่เหมยเหมยอวิ๋นกับจางเสี่ยวโกวอยู่
จางเสี่ยวโกวติดต่อกับตำรวจได้แล้ว พร้อมทั้งบอกชื่อของแม่ออกไปด้วย
นั่นคือชื่อที่แม่เขียนไว้สมัยที่ยังมีสติเป็นบางครั้งตอนเขายังเด็ก เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงจำได้มาตลอด