ตลาดหยก
จั่วอู่ราวกับมีลางบอกใคร่รู้ ตื่นขึ้นจากฝันอย่างกะทันหัน และในวินาทีถัดมา หมอกดำก็พวยพุ่งเข้ามาจากด้านนอก กลายเป็นร่างของนกกาทีละน้อยท่ามกลางหมอกนั้น
จั่วอู่จ้องมองดวงตาของนกกาอย่างพินิจพิเคราะห์ เหมือนกับรับสิ่งที่มันเห็นเข้ามาไว้ในสายตาผ่านนกกา
เมื่อรู้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของนางกลับดันแปลกไปทันที
นานแค่ไหนไม่รู้ นางก็แอบหัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ
"ม่านกั้นโลกที่ตัดขาดกับต่างโลกนั่น ตัวที่คุณนั่นวิจัยไม่สำเร็จ ดันถูกพวกเจียงสวี่สวี่นั่นเผอิญทำสำเร็จซะงั้น"
ถ้าคุณนั่นรู้เข้า จะโกรธแค่ไหนกันนะ
รอยยิ้มของนางเปลี่ยนไป ก็ยับยั้งใจไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ
"เวินเหรินชีชีนี่ก็ดวงดีจริง ๆ แค่คลอดลูกสาวสักคน ก็ได้โชคชะตาระดับนี้มา"
พูดไม่ออกว่าในใจรู้สึกอย่างไร จั่วอู่เลยลุกออกจากห้องซะเลย
เพิ่งออกจากห้อง ก็เจอเฉียวอวี่ที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องนั่งเล่นพอดี
เฉียวอวี่เงยเปลือกตาขึ้น สายตากวาดผ่านเสื้อกั๊กกีฬากับกางเกงขาสั้นที่นางใส่นอน แล้วเตือนนางด้วยหน้าเรียบเฉยว่า
"แต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่งั้นก็ไสหัวออกจากบ้านฉันไป"
จั่วอู่ขมวดคิ้ว "เพราะหุ่นฉันไม่ดีหรอ?"
เฉียวอวี่ยังคงหน้าเรียบเฉย สายตากวาดผ่านรูที่ถูกเจาะแหวกอยู่ตามตัวนางหลายจุด
"เพราะรูตามตัวนายมันน่าเกลียดเกิน ขี้แพงตาฉัน"
เขาพักเสียงสักครู่ แล้วเงยเปลือกตาขึ้นพูดต่อว่า
"ฉันเคยร่วมมือกับหมอกวิญญาณมาก่อน แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันกับนายอยู่ฝ่ายเดียวกัน นายไม่มีอะไรแล้วก็รีบไปเถอะ"
แต่จั่วอู่กลับกางมือทั้งสอง
"แต่ฉันไม่มีที่ไปแล้วนี่ นายก็รู้ว่าฉันเพิ่งกลับจากต่างโลกปีก่อน ในหมอกวิญญาณก็ไม่มีที่ของฉันมานานแล้ว
ตอนนี้กองบัญชาการถูกทำลาย คุณนั่นก็หายสาบสูญ ฉันเลยไม่ใช่คนของหมอกวิญญาณอีกแล้ว"