ใคร?
ฉู่เป่ยเฮ่อไม่มีทางจำได้เลยว่าเคยมีคนแบบนั้นอยู่เคียงข้างตัวเอง
ถ้ามีจริง เธอคือใครกัน?
โดยสัญชาตญาณ เขานึกถึงศิลาหัวใจที่ฝากไว้ในฝ่ามือของเขา
ฉู่เป่ยเฮ่อพลิกฝ่ามือ ครึ่งหนึ่งของศิลาหัวใจก็ปรากฏอยู่ในมือ แสงสีทองบนหินยังคงส่องประกาย ล้วนแต่เป็นลมหายใจที่เป็นของเขา
แต่ทำไมศิลาหัวใจของเขาถึงถูกแยกออกเป็นสองครึ่งอย่างจงใจ?
คิดเช่นนั้น เขายกอีกมือขึ้น พลิกฝ่ามือ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในฝ่ามือ ไม่ช้าอีกครึ่งหนึ่งของศิลาหัวใจก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
ขณะที่แสงสีทองหมุนวน ฉู่เป่ยเฮ่อหวนเหมือนเห็นอะไรบางอย่างขึ้นมา
เขากำศิลาหัวใจแน่นเข้าไว้ในฝ่ามือ พอค่อย ๆ กางออก แสงสีทองบนหินก็กระจายจางหาย เหลือเพียงตัวอักษรไม่กี่ตัวที่สลักด้วยแสงสีทอง—
“ภรรยาข้า…เจียงสวี่สวี่…”
อ่านตัวอักษรบนศิลาหัวใจออกมาช้า ๆ เบา ๆ หัวใจของฉู่เป่ยเฮ่อก็เหมือนถูกฝ่ามือมหึมาบีบรัดเข้าอย่างจัง
ร่างเขาแข็งทื่อ เสียงเหมือนถูกโยนทิ้งลงสู่ความว่างเปล่า มีเพียงคำสามคำนั้นที่พร้อมกับเสียงกระซิบของเขา เหมือนถูกสลักซ้ำลงในสมองอีกครั้ง
“สวี่…สวี่สวี่…
เจียง สวี่ สวี่!”
ทุกครั้งที่ออกเสียงทีละคำ เหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามทะลวงฝ่าข้อจำกัดบางอย่าง
ฉู่เป่ยเฮ่อจับตำแหน่งของข้อจำกัดนั้นได้ จึงรวมพลังที่เหลือทั้งหมดพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล
ขณะที่เขาตะโกนเรียกชื่อคุ้นเคยนั้นด้วยน้ำเสียงมั่นคง ทันทีที่ข้อจำกัดแตกสลาย เขาก็พุ่งเลือดออกมาปากเต็มปาก
ในเวลาเดียวกัน ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ก็ไหลบ่ากลับเข้าสู่จิตวิญญาณของเขาอย่างรวดเร็ว
พร้อมกันนั้น ตำแหน่งว่างเปล่าในหัวใจก็ถูกเติมเต็มขึ้นจนเต็มส่วนในที่สุด