เจียงฮั่นตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา รู้สึกเพลียผิดปกติทั้งตัว
คืนที่ผ่านมาทั้งคืน เขาราวกับได้ยินเสียงกร๊อกกร๊อกดังแว่วอยู่ในหูไม่หยุด
เหมือนฝัน แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว
เขาตั้งใจว่าจะถามพ่อบ้านตอนลงมากินข้าว แต่ระหว่างที่เดินผ่านชั้นวางที่มีเครื่องหยกรูปปี้ซี่วางอยู่ เขาก็ละสายตากวาดมองไปโดยไม่รู้ตัว แล้วฝีเท้าก็หยุดค้าง
เจียงฮั่นหันกลับไปมองเครื่องหยกปี้ซี่บนชั้นวาง แล้วก็มองวัตถุดิบหยกที่วางรอบ ๆ มัน ครึ่งค่อน ก็อดบ่นพึมพำไม่ได้
"ฉันจำผิดหรือเปล่านะ?"
ทำไมรู้สึกว่าวัตถุดิบหยกรอบ ๆ ปี้ซี่หายไปหนึ่งก้อน?
เมื่อวานเจียงฮั่นนำวัตถุดิบหยกกลับมาหลายก้อน ขนาดต่างกันวางไว้รอบปี้ซี่ เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าวางไว้กี่ก้อน
ไม่คิดมาก เขาหันหลังเดินตรงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างหน้า
ตารางเรียนปีหนึ่งยังค่อนข้างแน่น ช่วงนี้แม้จะมาอยู่บ้าน แต่เรียนที่ต้องเรียนก็ห้ามขาด
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จรีบลงมาข้างล่าง กินข้าวเช้าเสร็จ เจียงฮั่นก็มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย
ก่อนนอนคืนนั้น เขานึกถึงที่เจียงสวี่สวี่บอกว่าวัตถุดิบหยกเมื่อถูกดูดกลืนพลังปราณไปจะหม่นหมองลง จึงตั้งใจสังเกตดูให้ดี
พอเห็นว่าทุกก้อนเหมือนเดิมตอนที่ได้มา เจียงฮั่นจึงวางใจนอน
พอตื่นขึ้นอีกในวันที่สาม เขาก็เห็นความผิดปกติชัดเจน
วัตถุดิบหยกที่วางไว้รอบ ๆ ปี้ซี่ หายไป
เพราะเมื่อคืนก่อนนอนตั้งใจสังเกตมาแล้ว เจียงฮั่นมั่นใจสุด ๆ ว่าคราวนี้ไม่ใช่ภาพลวงตา วัตถุดิบหยกมันหายไปหนึ่งก้อนจริง ๆ!
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ—
"มีขโมย?"
แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้