ประโยคของเจียงสวี่สวี่ทำให้คนทั้งห้องเปลี่ยนสีพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกล้าเชื่อหูตัวเอง
เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ?
คุณหนูคนเดียวของตระกูลเฟิง ผู้เป็นคนเดียวในรอบร้อยปีที่ได้รับการตอบรับจากหงส์ และมีโอกาสสูงที่จะเป็นอนาคตราชินี อย่างเฟิงซีซี บอกว่าเธอขโมยกินข้าวมาสิบห้าปี???
นี่... พูดออกไปใครจะกล้าเชื่อ!
เฟิงหวนเฉาโกรธขึ้งทันที จี้หน้าเจียงสวี่สวี่
"ใครอนุญาตให้แกพูดกับซีซีแบบนี้?! ซีซีจะเป็นแบบแกที่ต้องขโมยของกินได้ยังไง!"
เจียงสวี่สวี่เผชิญหน้ากับคำกล่าวหา น้ำเสียงไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น
"โอ้ สิบห้าปีที่แบกฐานะคุณหนูตระกูลเฟิงแล้วยึดรังคนอื่น ของกินของใช้ที่เธอมาตลอดปีนี้ อะไรบ้างล่ะที่ไม่ใช่ของขโมย"
เสียงเจียงสวี่สวี่จบลง ใบหน้าเฟิงซีซีแวบหนึ่งบิดเบี้ยว แต่เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ทำท่าเศร้าโศกอายเขิน
บรรดาแม่นมและสาวใช้ที่รับใช้อยู่ในห้องต่างก้มหัวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา อยากจะไม่มีหูสักหู
เรื่องที่เฟิงหลิงหลิงต่างหากที่เป็นสายเลือดแท้ของตระกูลเฟิง สำหรับสาวใช้คนสนิทเหล่านี้ในจวนไม่ถือเป็นความลับอะไร แต่พอถูกพูดออกมาเปิด ๆ ปิด ๆ แบบนี้ ก็ยังสะเทือนใจไม่น้อย
คุณนายเฟิงที่นั่งเงียบมาตลอดในห้องในตอนนี้ก็ถึงคราวฟาดโต๊ะเสียงดัง ตะคอกเสียงเข้ม
"หยิ่งนัก! การให้ซีซีอยู่ต่อในฐานะลูกสาวของตระกูลเฟิงเป็นคำตัดสินใจของข้าพเจ้า ตอนนี้แกมีปัญหากับคำตัดสินใจของข้าพเจ้างั้นรึ?!"
เจียงสวี่สวี่ไม่ชอบปากปะทะปากเท่าไร แต่คนอื่นถามมาถึงหน้าแล้ว เธอก็ยังตอบอย่างจริงจัง
"อืม ตอนนี้ถึงเห็นงั้นเหรอ"