ไล่เหมยซิ่วถึงกับใจหายวูบเมื่อได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของเจียงสวี่สวี่ ใบหน้าแสดงความตื่นตระหนกออกมาชัดเจน
"นี่...นี่พูดเรื่องอะไร ฉันไม่ได้..."
เธอแค่ช่วยกุมตัวคนไว้ คนที่ลงมือบีบคอลูกจนตายด้วยมือตัวเองก็ไม่ใช่เธอ
แต่พอสบตากับดวงตาใสกริบของเจียงสวี่สวี่ที่เหมือนมองทะลุทุกอย่าง หัวใจของเธอก็เต้นรัวราวกับกลองศึก
ภาพสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและสิ้นหวังของหลินเฉิงรุ่ยก่อนตาย รวมถึงภาพที่เข้ากลายเป็นผีร้ายพุ่งเข้าใส่เธอเมื่อครู่ กำลังวนเวียนอยู่ในสายตาของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอแนบหลังแน่นกับโต๊ะพระ เหมือนโดนสายตาของเจียงสวี่สวี่ทำให้โมโห แล้วตะโกนเสียงแหลมอย่างไม่ยอมแพ้
"ทำไม?! เขาเกิดจากฉัน! ชีวิตเขาก็ได้มาจากฉัน! แม้...ทำไมบุญวาบต้องมาตกที่ฉัน?! ฉันแค่เอาของที่เป็นของฉันคืนมา! ฉันผิดตรงไหน?!"
"เขาแม้จะเป็นลูกของเธอ แต่ตั้งแต่ก่อตัวจนถือกำเนิด เขาก็เป็นบุคคลที่แยกออกมาแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์ตัดสินชะตาชีวิตของผู้อื่นตามใจชอบ แม้แต่แม่ก็ไม่มี"
ไล่เหมยซิ่วยังไม่ยอมรับ ปากยังครวญคำว่า "ทำไม ฉันทุกข์ทรมานเพื่อเขามามากมายขนาดนี้..."
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงของคุณพ่อหลินที่ฟันขบแน่นแต่เย็นชาสุดขีดก็ดังแทรกมาจากโทรศัพท์ของไป๋จู้
"ไล่เหมยซิ่ว ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะบ้าคลั่งถึงขั้นนี้...
ฉันจะฟ้องหย่าเธอที่ศาล ถ้าเธอแค่ทรยศฉัน ฉันให้อภัยได้ แต่สิ่งที่เธอทำกับเสี่ยวรุ่ย ฉันไม่มีวันให้อภัย!"
ถ้าไม่ได้ยินด้วยหูตัวเองเมื่อครู่ เขาก็ไม่มีวันกล้านึกฝันว่าความจริงเบื้องหลังการตายของลูกชายจะเป็นแบบนี้
เธอน่ะเป็นแม่ของเด็ก ทำใจหนึ่งฆ่าลูกตัวเองแล้วยังทำกับเขาได้ถึงขั้นนั้นได้ยังไง...