ผีเฒ่าก็ได้ชื่อว่าเป็นผีเฒ่า เพราะมันออกอาละวาดในโลกมนุษย์มานานพอสมควร
สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นถานเฟยเพิ่งจะจากไปไม่นาน
ผีเฒ่าทั้งตัวทั้งดวงหดหู่ซึมเศร้า พอลอยหลงไปมาแบบไร้จุดหมาย ก็บังเอิญไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนสะพานด้วยท่าทีที่ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย
ในมือผู้หญิงถือดอกเบญจมาศสีขาวหนึ่งดอก ทั้งคนดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาจนน่าสงสาร
อาจเป็นเพราะเพิ่งเห็นดอกเบญจมาศขาวเรียงรายเต็มสองฟากถนนในพิธีส่งวาระสุดท้าย พอผีเฒ่าเห็นดอกไม้ขาวในมือผู้หญิง มันจึงรี่เข้าไปหาเธอโดยไม่ได้คิด
ตอนที่ผู้หญิงโยนดอกเบญจมาศลงแม่น้ำ แล้วกำลังจะกระโดดตามลงไป ก็รู้สึกว่ามีไอเย็นพัดขึ้นมาจากผิวน้ำ แรงมหาศาลจนพัดเธอจากขอบราวสะพานกลับมาล้นร่วงอยู่บนพื้น
ผู้หญิงอึ้งงงไปชั่วขณะ แต่ก็คิดว่าเป็นแค่ลมพัดมาเฉย ๆ ลุกขึ้นแล้วก็สั่นเทิ้มพยายามปีนขึ้นไปบนราวสะพานอีก
ฝั่งผีเฒ่าเพิ่งได้หอบแฮก ๆ เห็นดังนั้นจึงต้องสูดลมหายใจลึก ๆ อีกครั้ง แล้วพัดใส่ผู้หญิงอีกรอบ
สองรอบติดกัน ผู้หญิงเหมือนจะรู้ทันที่สุดในที่สุด น้ำตาไหลพราก ๆ ลงมา แล้วเอ่ยเสียงสะอื้นใส่ถนนยาวที่ว่างเปล่าไร้เงาคน
ผีเฒ่าไล่คืนความทรงจำตาม ตอนนี้จึงเพิ่งนึกออกอย่างคร่าว ๆ ว่าตอนนั้นผู้หญิงพูดว่าอะไร
"พี่...ใช่พี่เหรอ?"
ผีเฒ่าลืมตาโพลงอีกครั้ง สีหน้าตกตะลึง
งั้นแปลว่าตอนนั้นผู้หญิงเข้าใจผิดว่ามันคือ...วิญญาณของถานเฟย?
เดี๋ยวก่อน เธอจะฆ่าตัวตายตอนนั้น ทั้งที่เพราะถานเฟยตายใช่ไหม?
ถานเฟยเมื่อได้ยินว่าน้องสาวถูกช่วยไว้จากการฆ่าตัวตาย หัวใจก็บีบแน่นวูบหนึ่ง ตอนนี้เขาเองก็นึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างการฆ่าตัวตายของน้องกับการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุของตัวเองขึ้นมาได้ จึงรีบหันไปมองเจียงสวี่สวี่