คุณนายเฟิงกับเฟิงซีซีในอ้อมกอดของนางจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา
เฟิงหลิงหลิงจ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาที่มั่นคง มือเดียวคว้าข้อมือของคุณนายเฟิงที่กำลังจะฟาดลงมาใส่นางไว้ได้อย่างแม่นยำและหนักแน่น
แล้วสายตาก็หันไปทางอื่น อีกมือยกขึ้นโดยไม่ลังเล พุ่งเข้าปะทะใส่คุณนายเฟิงเป็นการตบสวนทันที
เป๊าะ!
เสียงดังกระทบใส
ทุกคนในที่นี้ตั้งตัวไม่ถูก
ผู้หญิงที่แห่ร้องไห้โวยวายอยู่ก่อนหน้านี้ก็ลืมพูดจาไปเลย
คุณนายเฟิงตกใจสุดขีด ไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองจะกล้ายกมือตบนาง แต่ฝ่ามือที่คาดไว้กลับไม่ได้ลงบนใบหน้าของนาง
หากแต่เป็นการฟาดที่แม่นยำ ลงสนิทบนใบหน้าของเฟิงซีซีที่กำลังพิงอยู่ในอ้อมกอดของคุณนายเฟิง
เมื่อเห็นรอยแดงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่แก้มข้างหนึ่งของซีซี คุณนายเฟิงก็อึ้งค้าง
เฟิงซีซียิ่งกว่านั้น เธอแทบไม่รู้ตัวเลย
ถ้าครั้งก่อนเป็นแค่ฝ่ามือที่พุ่งผ่านอากาศซึ่งทุกคนเข้าใจผิด
ครั้งนี้ คือการที่เธอได้โดนตบจริงๆ เต็มๆ
แถมยังต่อหน้าเหล่าแขกมากมาย โดนคนที่เธอเกลียดที่สุดอย่างเฟิงหลิงหลิงตบเต็มแรง
เฟิงซีซีทุบปิดหน้าทันที รับรู้ถึงความแสบร้อนบนแก้ม เธอแทบคลั่งตาย
เฟิงหลิงหลิง ทำลายพิธีฉลองวาระสิบห้าปีของเธอยังไม่พอ ยังกล้ามาตบหน้าเธอ!
เธอกล้าได้ยังไง?!
เมื่อเทียบกับสายตาของเฟิงซีซีตอนนี้ที่อยากฉีกเฟิงหลิงหลิงเป็นชิ้นๆ กินเป็นๆ
เฟิงหลิงหลิงเองตอนนี้ใจตื้นตันจนแทบสั่น
เธอ...ทำได้แล้ว!
เธอไม่เพียงประกาศความจริงเพื่อปกป้องชื่อตัวเอง แต่ยัง...ได้ทวงคืนการรังแกที่เฟิงซีซีเคยกระทำเธอมาแล้ว
เฟิงหลิงหลิงรู้มาตลอดว่าเฟิงซีซีไม่ใช่คนดี
ตอนที่เธอเพิ่งถูกพากลับมาที่คฤหาสน์ได้ไม่นาน ตอนที่เธอต้องฝืนทนอดอยู่กับข้าวเหม็นขี้หนูเพราะความยุ่งยากที่เฟิงหวนเฉาสร้างขึ้น เฟิงซีซีก็มาหาเธอในนามว่าสงสารเธอและเอาข้าวมาให้