เจียงสวี่สวี่มองไปที่ "เจียงอวี่เฉิง" ตรงหน้า ความเย็นเยียบพลันลอยขึ้นมาจากฝ่าเท้า และสิ่งที่ตามมาคือความโกรธที่กดไว้ไม่อยู่
"แกทำอะไรเขา!"
คนตรงหน้าไม่ใช่แค่วิชาปิดบังสายตาธรรมดา เขามีกลิ่นอายของดวงวิญญาณพ่อติดอยู่ที่ตัว
พ่อ อยู่ในมือของมัน
"แค่ยืมกลิ่นอายจากช่องวิญญาณของเขาเล็กน้อยเท่านั้น"
"เจียงอวี่เฉิง" พูด "ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ภายในหมอกดำ ฉันคือกฎ"
เหมือนกับตอนที่หมอกดำคลุมเซี่ยอวิ๋นหลี่แล้วมันซ่อนตัวเขาได้อย่างง่ายดาย ถ้ามันอยาก มันก็ดึงดวงวิญญาณของใครสักคนออกมาจากในหมอกได้สบาย ๆ
ก่อนจะมาถึงตระกูลเจียง มันได้ไปที่ศูนย์ใหญ่ของเจียงไห่กรุ๊ปมาแล้ว
ดวงตาของเจียงสวี่สวี่แดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ แต่สีหน้าของมันกลับดูอ่อนโยนเข้าถึงง่ายขึ้นเรื่อย ๆ ซ่อนความน่าสงสารไว้เล็กน้อย
"แต่นายเห็นฉันแล้วกลับไม่หลอกกินเลยสักนิด ดูเหมือนวิชานี้ยังต้องปรับปรุงอีก"
ตอนพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของมันยังแฝงความรังเกียจต่อความไม่สมบูรณ์ของวิชาตัวเองอยู่ด้วย
เจียงสวี่สวี่มองมันใช้ใบหน้าของพ่อตัวเองทำท่าทางแสร้งว่าเป็นธรรมชาติ นี่คือครั้งแรกที่เธอคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ พุ่งตัวถือดาบเข้าปะทะทั้ง ๆ ที่เหลือแสงสีทองติดตัวแค่เศษเดียว
"เจียงสวี่สวี่! อย่าหัวร้อน! มันตั้งใจยั่วโมโหแก!"
เสียงตะคอกของเซี่ยอวิ๋นหลี่ดังมาจากด้านข้าง แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เจียงสวี่สวี่เห็นเพียงมุมปากของ "เจียงอวี่เฉิง" ตรงหน้ายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทันทีที่มันชูมือขึ้น หมอกดำรอบกายมันก็หนืดกลายเป็นก้อนปราณดำ
ก้อนปราณดำนั้นราวกับงูพิษ พุ่งเข้าปะทะเธอตรง ๆ ในพริบตา
เจียงสวี่สวี่ฟันดาบออกไปโดยไม่ต้องคิด แต่ก้อนปราณดำกลับบิดตัวหลบราวกับมีจิตสำนึกก่อนจะถูกแสงสีทองบนใบดาบฟันโดน แล้วพุ่งโฉบจากอีกด้านของเธอเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว