หลังส่งเจียงสวี่สวี่กับพวกไปจนหมด อี้จ่านถึงได้ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูยมโลก ดวงตารูปหางจิ้งจอกกวาดมองมนุษย์กระดาษสีดำน้อยบนบ่าของตนอย่างเฉื่อยชา แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้
"ยังไม่ลงไปอีกเหรอ"
มนุษย์กระดาษสีดำน้อยกอดปกเสื้อของเขาไว้ด้วยสองมือ ท่าทางเหมือนจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ลังเลอยู่สองวินาที ก็ยอมกระโดดลงจากบ่าอย่างเชื่อฟัง
มนุษย์กระดาษตัวเบาหวิวลงสู่พื้น อี้จ่านก้มมองมันหนึ่งครั้ง ไม่พูดอะไรต่อ แค่ก้าวขาผ่านประตูยมโลกออกไป
……
วังเจ้ายม หน้าโต๊ะทำการ
เมื่อรับรู้ว่าสัมผัสของอี้จ่านหายไปจากยมโลก หมิงเยียนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะก็ทิ้งสายตาลงต่ำ
"แม้แต่มนุษย์กระดาษน้อย ก็ยังเข้าใกล้ไม่ได้งั้นรึ......"
เสียงนั้นเหมือนเป็นเพียงคำพึมพำ แต่เมื่อปล่อยลมหายใจออก ก็ดูเหมือนถอนใจอย่างเงียบ ๆ
"วิชานี้ นายเป็นคนสอนให้ฉันเองนะ"
ในเวลาเดียวกัน มนุษย์กระดาษสีดำน้อยก็ทำท่าถอนใจตาม แล้ววินาทีต่อมา มันก็กลายเป็นควันสีเขียวจางเส้นเดียว
ควันนั้นลอยกลับเข้าไปในวังเจ้ายม แล้วลอยกลับเข้าที่แขนเสื้อของหมิงเยียนเองโดยอัตโนมัติ
หมิงเยียนลุกขึ้นจากโต๊ะทำการ มองไปยังวังเจ้ายมตรงหน้า จิตสำนึกของเขาราวกับล่องลอยย้อนกลับไปพร้อมศาลาอันสง่างามหลังนี้ กลับไปสู่วันแรกที่พวกเขาได้พบกัน
*
เจ็ดพันปีก่อน ก่อนยุคเทียนหยวนด้วยซ้ำ
วันนั้น อี้จ่านยังคงเป็นเจ้ายมบาล ส่วนเขา หมิงเยียน ก็เป็นเพียงราชาปีศาจที่ถือกำเนิดจากความไม่ยอมแพ้และความแค้น
"ฉันว่าอะไรหวะ ผีเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ไหน กล้าฆ่าแม้แต่คนนำวิญญาณของยมโลก ไม่น่าแปลกใจเลย......"
นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้พบอี้จ่าน
ผมยาวชฎาขาว เดินท่าสง่างาม คนที่ประณีตตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยเฉพาะใบหน้านั้น งดงามเป็นพิเศษ