ไม่ใช่แค่เจียงสวี่สวี่ที่ยังไม่ทันตั้งตัว แม้แต่จอมปีศาจร้ายหมายเลขสองที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ยังงงงันไม่ทันได้ทำอะไร
มันเห็นฝูงลูกปีศาจพุ่งเข้าหามันเหมือนนกโกรธเกรี้ยว จึงสะบัดปีกอยากจะเหวี่ยงพวกมันออกไป แต่เพียงแค่ขยับตัว ระบบก็ปล่อยหมอกดำออกมาตัดลมจากปีกมันทันควัน
จอมปีศาจร้ายหมายเลขสองทำได้แค่อึดอัดหลบฉากลูกปีศาจที่พุ่งเข้าใส่มันไม่หยุดเหมือนลูกระเบิด
อาจเพราะเห็นเพื่อน ๆ บินมาช่วย ลูกปีศาจสองตัวที่ถูกมันกอดไว้แต่แรกก็รีบดิ้นรนสะบัดหลุดออกมา
จอมปีศาจร้ายหมายเลขสองเผลอแวบหนึ่ง หลบไม่ทัน บ่าจึงโดนหนึ่งในลูกระเบิดตัวจิ๋วชนเข้าอย่างจัง
จิ้นกุ่นกุ่นเห็นจังหวะเข้าตัว พุ่งเร็วปานลูกศร เข้าปะทะปีกอีกฝ่าย แล้วแหงนปาก...กัด!
"อ้าว!!!"
จอมปีศาจร้ายหมายเลขสองถูกกัดขนหลุดไปทั้งกำ ปวดจนร้องโหยหวนลั่น มือที่กอดไว้จึงคลายออก ลูกปีศาจหนึ่งตัวร่วงหล่นลงไป
ลูกปีศาจนกอีกสองตัวเห็นดังนั้นจึงรีบบินเข้าไป ซ้ายขวาช่วยกันค้ำตัวลูกปีศาจที่ตกไว้ แต่พวกมันยังเป็นแค่ลูกน้อยอยู่ดี แรงโน้มถ่วงเร่งตัว ทั้งที่ค้ำไว้ทันก็ตาม กลับถูกลากร่วงลงมาด้วยกันทั้งหมด
แม้จะพยายามตีปีกสุดชีวิต แต่ทั้งสามก็ลอยแกว่งไปได้ระยะหนึ่ง สุดท้ายก็ปลวกลงกระแทกพื้นพร้อมกับเหล่าลูกปีศาจที่มาซุ่มโจมตีเป็นลูกระเบิดแต่พลาดเป้า
เจียงสวี่สวี่แอบแวะมองไปตามสายตา ได้ยินเสียงดังจากการกระแทกพื้นดิน แววกังวลก็ผ่านขึ้นในดวงตา
ได้ยินจิ้นกุ่นกุ่นที่ยังคาบปีกจอมปีศาจร้ายแล้วดึงขนไปด้วยพูดไม่หยุดปากว่า
"วางใจเถอะ พวกเรากระแทกไม่พังหรอก!"
แม้จะเป็นแค่ลูกปีศาจ แต่ก็ยังไงก็เป็นร่างปีศาจ
ร่างปีศาจน่ะ ทนทานสุด ๆ