หลี่เสี่ยวรู้สึกเย็นวูบไล่ขึ้นมาทีละนิดจากแผ่นหลัง เธอจ้องมองผู้หญิงที่ยืนตรงหน้าซึ่งอ่อนโยนเป็นทุกอย่าง ยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น แต่ถ้อยคำที่พูดออกมากลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเป็นระลอก ๆ อย่างไม่มีเหตุผล
ปีศาจ……
นี่คือความคิดที่พุ่งผ่านหัวของหลี่เสี่ยวในเสี้ยววินาที
ถ้าไม่ใช่ปีศาจ ทำไมเธอถึงมองทะลุทุกแผนการของเธอได้ในแวบแรก?
หลี่เสี่ยวอ้าปากอยากปฏิเสธ อยากแสร้งทำเป็นถูกกลั่นแกล้ง ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ยิ่งถ้าเกิดเรื่องขึ้น ฝ่ายหนึ่งคือภริยาประธาน อีกฝ่ายคือเด็กจบใหม่ไร้พิษภัยที่เรียนเก่ง ทุกคนย่อมเข้าข้างเธอโดยไม่รู้ตัวว่าเธอคือผู้ถูกรังแก
คนเรามักเอนเอียงไปข้างผู้อ่อนแอโดยสัญชาตญาณ
เธอรู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครั้งคราวที่เจอเรื่องที่แก้เองไม่ได้ เธอก็จะแสดง "จุดอ่อน" ของตัวเองออกมาในระดับที่พอเหมาะ
เพราะกำลังลังเลว่าจะรับมือยังไง เธอจึงไม่ได้ตอบสนองทันที
เวินเหรินชีชีมองทะลุเธอทั้งคนเหมือนอ่านหนังสือ ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ก็ยิ้มแล้วเอ่ยต่อ
"เธอสงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงเดาได้แม่นขนาดนี้? ก็เพราะลูกสาวของฉันคือเจียงสวี่สวี่ไง"
ลูกสาวมีชื่อเสียงโด่งดัง แม่ก็ย่อมไม่ธรรมดาตามไปด้วย
แน่นอน ดูแค่หน้าตาล้วน ๆ คงมองอะไรละเอียดขนาดนั้นไม่ได้ แต่ถ้าเอารูปหน้ามาประกอบกับชีวประวัติ กับนิสัยที่หน้าบ่งบอกไว้
บวกกับประสบการณ์ที่สะสมมาหลายร้อยปีของปีศาจอย่างเธอ การมองทะลุเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เวินเหรินชีชียังทำได้อยู่
เมื่อได้ยินเธอพูดถึงเจียงสวี่สวี่ ดวงตาของหลี่เสี่ยวกะพริบวูบ
สองปีที่ผ่านมาเธอค้นคว้าประวัติของท่านประธานเจียงอย่างลึกซึ้ง ย่อมรู้จักลูกสาวของเขาด้วย หญิงสาวผู้มีแฟนคลับในโลกออนไลน์นับล้าน อัจฉริยะแห่งสำนักเซวียนที่มีฝีมือจริง