อีกฟากของทางเดิน
เซี่ยเชียนหลิงมองดูนักแสดงยอดนิยมตรงหน้า นึกถึงภาพที่เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้ามาปกป้องเธอไว้ก่อนหน้านี้
ในใจก็รู้สึกรำคาญขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
แม้ตอนนี้พลังวิญญาณที่เธอใช้ได้จะอ่อนแอ แต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้ให้กับยักษาผีเพียงตัวเดียว
การกระทำของลั่วเฉินเมื่อกี้ ช่างเหมือนการพิสูจน์ว่าเธอเป็นคนอ่อนแอที่ต้องการให้ผู้อื่นคุ้มครอง
เธอไม่ชอบ แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดถูกกระตุ้นขึ้น
แต่ตอนนี้ดูท่าทาง สิ่งที่เขาอยากปกป้องในตอนนั้นคงไม่ใช่เธอ
หากแต่เป็น……เจ้าของใบหน้านี้ต่างหาก
เซี่ยเชียนหลิงมองลั่วเฉินด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดไปตามหน้าที่ว่า
"ไม่จำได้ ขอร้อง อย่ามายุ่งกับฉัน"
พูดจบ เธอก็ก้าวขาหลบผ่านตัวเขาแล้วเดินหนีไป
ลั่วเฉินมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนยังไม่เชื่อสายตา อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ตามตื๊อเธอต่อ
คิดให้ดีก็เป็นอย่างนั้น
ตอนที่เขาออกเดินทางไปต่างประเทศ เธอเพิ่งจะมีอายุ 13 เท่านั้น ไม่จำได้ก็ถือว่าปกติ
มีแต่เขาที่จำเธอมาตลอด
ตอนที่เขาต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะโรคหัวใจ เธอวิ่งมาคุยกับเขาทุกวัน ต่อให้หัวใจเขาค่อย ๆ ล้มเหลวจนเหลือเพียงการรอความตาย ก็ยังเป็นเธอที่มาตื๊อเขาให้มีความสุข
ต่อมา พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน
และเขาเอง ก็โชคดีรอดมาได้ด้วยหัวใจของพ่อเธอ
เธอไม่รู้เลยว่าหัวใจของพ่อตัวเองอยู่ในร่างเขา
แต่เขาจำได้
เขายังจำได้ด้วยว่าตัวเองเคยสัญญาไว้ว่าจะดูแลเธอแทนพ่อแม่ของเธอ
แต่แล้วพอเขากลับมาเมืองไทย... ไม่สิ กลับประเทศ ก็ได้ยินเพียงข่าวว่าเธอถูกคนรับอุปถัมภ์ไป หลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิง