หลังจากครั้งนั้นที่ถูกเธอว่าเขาลวนลาม หลินเจินเจินก็รู้สึกตัวว่าการแอบตามถ่ายของตัวเองมันดูประหลาดเหลือเกิน หลายวันถัดมา แม้หูลี่จือจะพาจิ้งจอกออกไปเดินเล่น เขาก็ไม่ปรากฏตัวอีก แค่มองจากบนตึกจากระยะไกล
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่หูลี่จือที่ดูดพลังปีศาจของเวินเหรินชีชีไปบวกกับพลังแห่งวิถีสวรรค์ในตัวนั้น แม้จะอยู่ห่างกันกี่สิบชั้นตึกก็ยังรับรู้ได้ว่ามีสายตามองอยู่
วันนึง หลินเจินเจินเพิ่งตัดต่องานประจำวันเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
เปิดประตูออกไป เห็นเพื่อนบ้านผู้นั้น คุณหู ยืนถือจิ้งจอกตัวโปรดอยู่หน้าประตู
“ฉันมีเรื่องต้องออกไปข้างนอก รบกวนช่วยพาจิ้งจอกของฉันไปเดินเล่นหน่อยได้ไหม”
หลินเจินเจินแทบไม่เชื่อสายตา ชี้ที่ตัวเอง “คุณจะให้ฉันไปเดินจริงเหรอ”
หูลี่จือก็เพียงว่า
“ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร”
พูดจบก็ดึงหูเหมย์ลี่เดินจะไป หลินเจินเจินรีบเปิดปากทันควัน “สะดวก! ฉันสะดวกมาก!”
รับหูเหมย์ลี่มาจากมือหูลี่จือ หลินเจินเจินตื่นเต้นจนอดถามไม่ได้
“ตอนฉันพามันไปเดิน ถ่ายรูปกับคลิปมันโพสต์ได้ไหม”
เห็นหูลี่จือหันมามอง หลินเจินเจินกลัวจะถูกเข้าใจผิดอีก รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดูคลิปที่แอบถ่ายแล้วตัดต่อไว้ช่วงนี้
แม้จะแอบถ่าย แต่ผ่านการตัดต่อแล้ว ทุกวินาทีของหูเหมย์ลี่กลับดูมีชีวิตชีวาสุด ๆ ตรงกันข้ามกับเธอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับโดนเซ็นเซอร์เป็นสี่เหลี่ยมใหญ่ยักษ์
“ครั้งก่อนคุณว่าฉันล่วงละเมิด ฉันคิดทบทวนแล้วว่าผิดจริง ฉันไม่ควรแอบถ่ายสัตว์เลี้ยงของคุณโดยไม่ขออนุญาต
แต่วางใจได้เลย คลิปตัดต่อพวกนี้ฉันไม่เคยเอาลงเน็ตเลย ถ้าไม่ได้อนุญาตจากเจ้าของตัวจริง ฉันก็ไม่มีทางโพสต์แน่นอน”