เจียงสวี่สวี่ตั้งใจไว้แล้วว่าสุดสัปดาห์นี้จะไม่กลับบ้าน
แต่พอนึกถึงเรื่องของหลีชิงจือ ก็ยังได้เดินทางกลับมาอีกรอบ
เวลาที่เธอถึงบ้านไม่ถือว่าดึกแล้ว แสงแดดอาทิตย์อัสดงส่องลงบนสวนของตระกูลเจียง ระหว่างที่เจียงสวี่สวี่ก้าวลงจากรถ ยังรู้สึกเหมือนตาเบลอไปชั่วขณะ
ในสวนนั้น คุณย่าเจียงนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย ก้มตัวขึ้นเล็กน้อยค่อย ๆ ปัดขนให้เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงที่กำลังนอนแผ่บนโต๊ะเล็กข้าง ๆ
เห็นท่าทางไม่สะดวกนัก แกยังพยายามต่อรองกับมันอีก
"ตัวดี ลงมานอนตักย่าสิ จะได้ปัดขนง่าย"
สุนัขจิ้งจอกน้อยที่ถูกเรียกว่าตัวดีกลับแค่เงยหน้าหนีอย่างเอาแต่ใจ ไม่ยอมขยับแม้แต่นิดเดียว
เจียงอิ๋งก็แอบนั่งอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำของคุณย่าก็รีบแก้แบบจริงจัง
"ย่าคะ มันไม่ได้ชื่อตัวดี มันชื่อเจ้าหญิงแสนสวย!"
"สวยจริงนั่นแหละ ชื่อเล่นคือตัวดี" คุณย่าเจียงว่า "อย่ามาขวางย่า ไปกินขนมข้างในไป"
เจียงอิ๋งถูกย่าแท้ ๆ ของตัวเองไล่อย่างไร้ความปรานี มันมุดปากแล้วหมุนตัว สายตาก็ไปเห็นเจียงสวี่สวี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูสวน ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความดีใจ
จากนั้นก็ชายกระโปรงตัวจิ๋วแล้ววิ่งตุ๊บป่อง ๆ มาหยุดตรงหน้า ร้องฟ้อง
"พี่สวี่สวี่คะ! ย่าช่วงนี้ชอบแย่งเจ้าหญิงแสนสวยไปจากหนูตลอดเลย"
ขณะที่เจียงอิ๋งพูดอยู่นั้น เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงก็ได้กลิ่นของเจียงสวี่สวี่แล้วเช่นกัน แต่คราวนี้ไม่ได้วิ่งปรี่เข้ามาหาอย่างที่เคย
หากแต่ค่อย ๆ ลุกจากโต๊ะเล็กอย่างเชื่องช้า ไม่แยแสคุณย่าเจียงข้าง ๆ เลย แล้วเงยคางน้อย ๆ ขึ้น ก้าวเท้าจิ้งจอกอย่างสง่างามแต่ทระนง ทีละก้าว ทีละก้าว เข้ามาหาเจียงสวี่สวี่