เจียงสวี่สวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลิน ฟันสายฟ้าใส่มาเฉียบพลัน จังหวะไวจนไม่ใช่แค่โจวย่าย่าเท่านั้น แขกผู้ร่วมงานไม่ไกลตัวก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
เห็นสายฟ้าสีม่วงนั้นใกล้จะฟาดถูกทั้งคู่ คนอายุน้อยบางคนถึงกับปิดหน้าตาลงโดยสัญชาตญาณ
แต่แล้ววินาทีถัดมา เมื่อสายฟ้าสีม่วงใกล้ถูกทั้งสองคน กลับถูกม่านพลังกั้นที่ดูเหมือนเกราะเต่าบังไว้
เชินถูอู่ประสานมือทำพิมพ์มือ มองรอยแตกเล็ก ๆ ที่ถูกฟาดไว้บนเกราะเต่าของตัวเอง แล้วหันมองเจียงสวี่สวี่ สีหน้าเยือกเย็นราวกับหมึกดำ
"ลูกสาวที่ออกมาจากสำนักเซวียนทุกวันนี้ไม่รู้จักกฎกติกาจริง ๆ นะ คุยกับรุ่นพี่อยู่ดี ๆ ก็ลงมือซะงั้น นี่เวินเหรินชีชีสอนกันมาแบบนี้หรือไง"
เจียงสวี่สวี่มองสิ่งประดิษฐ์เวทที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา สายตาเย็นลงเล็กน้อย
"นายรู้จักอาจารย์ฉัน?"
เชินถูอู่ยิ้มเย็น ๆ "อ๋อ ใช่เธอจริง ๆ ด้วย... เชอะ ฉันไม่แค่รู้จักเธอนะ ฉันยังรู้ด้วยว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"
ดวงตาของเจียงสวี่สวี่แน่นคว้า แต่ยังไม่ทันเปิดปากถาม เขาก็เปลี่ยนท่าที
"แต่ถ้าอยากรู้เรื่องของเธอ ต้องชนะฉันก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
เจียงสวี่สวี่มองชายสูงวัยตรงหน้า แค่หันหลังกำกระบี่ไม้ท้อในมือแน่น แล้วหน้านิ่งตอบเขา
"ได้"
ฝ่ายนั้นบรรยากาศตึงเครียดขึ้นในชั่วอันสั้น ดั่งดาบออกฝัก
ทั้งที่ตั้งอยู่กลางสวนสนุกที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขความโรแมนติก แต่ทุกคนกลับไม่เหลือความรู้สึกสบายใจเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว
คนที่ถูกช่วยออกมาจากม้าหมุนต่างพากันกลับไปหารวมกับครอบครัวของตัวเอง ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้ซวยจริง ๆ ซวยสุด ๆ
ถ้ารู้งี้ ก็ไม่น่ามาเลย
ในจำนวนคนที่อยู่ที่นั่น มีบางคนเพิ่งเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นในใจ ก็ได้ยินโจวย่าย่าเอ่ยขึ้นกับทุกคนเสียก่อน