เมื่อเห็นเจียงสวี่สวี่ลุกขึ้นท่าจะออกไปข้างนอก ในดวงตาของเจียงอวี่เฉิงก็ผ่านแววเวทนาโดยพลัน
“พักก่อนเถอะ กินข้างเสร็จค่อยไป”
ลูกเพิ่งก้าวเข้าประตูมาได้ไง
ยังไง ๆ อีกไม่นานมันก็ไม่ฟักออกมาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ
อง้องสองทำตัวเองให้เจ๊ง แล้วกลับมาทุกข์ทรมานลูกสาวของเขาอีก
เจียงฮั่นอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์จะพูด
เจียงสวี่สวี่ไม่ได้อยู่ในฐานะที่ต้องทั้งไม่ได้กินข้าวแล้วยังต้องมาช่วยแก้ปัญหาให้พ่อ
เจียงสวี่สวี่มองเขาหนึ่งครั้ง แล้วเปลี่ยนไปพูดกับเจียงอวี่เฉิงว่า
“ฉันจะพยายามกลับให้ทันเวลามื้อข้าว”
เธอหยุดชั่วครู่ แล้วหันไปทางเจียงฮั่น
“คราวนี้ถ้าแก้ปัญหาได้ ฉันขอหุ้นบริษัทความบันเทิงของอาวงสอง 30%”
กล้ามเนื้อที่แก้มของเจียงฮั่นกระตุกหนึ่งครั้ง ในใจคิดว่าเจียงสวี่สวี่นี่ก็ยังเป็นเจียงสวี่สวี่คนเดิมที่เปิดปากกินเหมือนสิงโตกินคนจริง ๆ
แต่คิดต่ออีกที เมื่อแรกเธอเสนอกับพ่อว่าจะขอทั้งบริษัท ตอนนี้ขอแค่หุ้น 30% ของบริษัท นี่มันไม่ต่างจากลดราคาแบบส่วนลดญาติมิตรเลยนี่นา?
พอนึกถึงพ่อที่หมดสติไปเพราะท้องลูกงู เจียงฮั่นแทบไม่ต้องคิด
“ได้! ถ้าพ่อฉันตื่นมาแล้วไม่ยอม ฉันเอาส่วนของตัวเองให้ก็ได้”
“ไม่ต้องเอาของนายหรอก”
ท่านปู่เจียงพูดพลางมองไปที่เจียงสวี่สวี่ “เรื่องนี้ฉันรับปากแทนน้องสอง หุ้นบริษัท ค่าตอบแทน เขาไม่กล้าไม่ให้นายหรอก”
หยุดพักหนึ่งจังหวะ แล้วเอ่ยต่อ
“ระวังตัวด้วย ความปลอดภัยของเจ้าสำคัญที่สุด”
เจียงสวี่สวี่ยิ้มบาง ๆ ยกมือขึ้นแล้วหันหลังออกจากบ้าน หูลี่จือเห็นดังนั้นจึงไม่ลังเลเดินตามไปทันที
นายเหวินสั่งไว้แล้ว ให้เธอตามไป
เจียงสวี่สวี่ออกจากบ้านขึ้นรถ ฝั่งเจียงอวี่เฉิงได้ส่งที่อยู่ของคลับที่เจียงอวี่หมินเคยไปมาให้แล้ว
เธอคิดอึดใจ แล้วโทรหาเจียวถูอีกคน