คืนวันนั้น เมืองอานเจอฝนตกหนักถึงขั้นพายุ
เมืองอานออกประกาศเตือนภัยฝนตกหนักระดับสีส้ม
เจียงสวี่สวี่ที่กำลังรอข่าวจากฝั่งเมืองไห่ ก็ไม่น่าแปลกใจที่ได้รับโทรศัพท์จากคนหนึ่ง
นั่นคือลั่วเฉิน
เขาขอเบอร์ของเจียงสวี่สวี่จากผู้กำกับเฉินมา
เรื่องเกี่ยวกับเซียเชียนหลิง เขารู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง
เจียงสวี่สวี่ไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย เพียงแต่พอได้ยินว่าเขาอยากเจอเซียเชียนหลิง ก็ถามความยินดีของเซียเชียนหลิงก่อน
"เธอไม่อยากเจอนาย"
ตอนที่เซียเชียนหลิงยังสบายดีอยู่ ก็ยังไม่เคยคิดจะกลับไปรับรู้จักกับเขาใหม่เลย ยิ่งตอนนี้สูญเสียประสาทสัมผัสทั้งห้าไปแล้วก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอเขา
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเขาตั้งใจจะดูแลเธอเพราะใช้หัวใจของพ่อแท้ ๆ เธอไป
เจียงสวี่สวี่จึงปฏิเสธคำขอของลั่วเฉินอย่างเด็ดขาด
ลั่วเฉินทั้งตัวเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาทันที
"พวกนายพาเซี่ยเชียนหลิงไป บอกว่าเธอแลกใบหน้าของเซียเชียนหลิงไป แต่กลับไม่ยอมให้ฉันเจอตัวจริงของเซียเชียนหลิง! ฉันจะไปมั่นใจได้ยังไงว่าที่นายพูดนี่มันจริง!"
ลั่วเฉินถึงขั้นนึกถึงแผนการบางอย่าง
"หรือว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องที่พวกนายแต่งขึ้น? แค่อยากป้ายความผิดไร้มูลเหตุให้เซี่ยเชียนหลิงเพื่อให้เธอหายไปจากสายตาคน? พวกสำนักเซวียนทำอะไรก็ตามใจกันหมดแบบนี้เหรอ?!"
เจียงสวี่สวี่ฟังลั่วเฉินที่ปลายสายพลันกลายเป็นคนคลั่งทฤษฎีสมคบคิด ก็อดมองโทรศัพท์ตัวเองแวบหนึ่งไม่ได้ สีหน้าอมแต่ความเวิ่นเว้อ
คนนี่มันเป็นเทพนักแสดงจริงเหรอ?
"อย่างแรก ฉันไม่มีหน้าที่ต้องพิสูจน์เรื่องทั้งหมดนี้ให้นายฟัง เพราะในทางกฎหมาย นายกับตัวเซียเชียนหลิงไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลย"