เจียงซู่ตะโกนใส่ด้วยความโกรธจัด แทบจะเดินไปปะทะคารม "ถก" เลยทีเดียว
เจียงหวยแอบประหลาดใจกับการระเบิดอารมณ์ฉับพลันของอีกฝ่าย แต่กลับไม่มีท่าทีจะขัดขวาง
ฝีเท้าของฉู่เป่ยเฮ่อที่เดินเข้าไปข้างในหยุดลงตามที่เขาตั้งใจ แล้วหันศีรษะมองเจียงซู่
ดวงตาของเขาไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย มีแต่เพียงอยากรู้ว่าการเรียกหยุดเขาไว้คือเพื่ออะไร
แม้เพียงเท่านี้ แค่เสี้ยววินาทีที่สบตากัน ความฮึกเหิมของเจียงซู่ก็อ่อนแรงลงโดยไม่รู้ตัว
แต่อีกไม่นาน เขาก็ฝืนยืนตัวตรงขึ้นมาใหม่
"นะ... นายจะทำหน้าใส่พวกฉันก็ได้ แต่ทำไมนายถึงทำหน้าใส่พี่สาวฉัน! นายรู้ไหมว่าพี่สาวฉันเดินทางมาเมืองหลวงก็เพราะนาย!"
คำถามของเจียงซู่ฟุ้งว่าวไม่มีหัวมีหาง ไม่ใช่แค่ฉู่เป่ยเฮ่อ แม้แต่เจียงสวี่สวี่ที่เป็นผู้เกี่ยวข้องยังงงอยู่เล็กน้อย
ฉู่เป่ยเฮ่อขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาแล้วแก้ไขด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ฉันไม่เคยทำหน้าใส่เธอ"
ส่วนเมื่อกี้ เขาแค่เคารพคำขอของเจียงหวยโดยการออกไปตามปกติ ไม่ใช่การทำหน้าอย่างที่ว่า
แต่เรื่องนี้ ฉู่เป่ยเฮ่อไม่คิดว่าจำเป็นต้องอธิบายกับพวกเขา
เจียงซู่เห็นว่าอีกฝ่ายตอบมา ก็ตั้งสติได้ จึงพูดตรง ๆ ว่า
"อย่ามาไม่รับ! เจียวถูเล่าเองว่าเมื่อคืนนายโมโหทำหน้าใส่พี่สาวฉันแล้วเดินหนีเพราะเรื่องเล็กนิดหน่อย! นายกล้าบอกไหมว่าไม่ได้ทำ!"
ก็เพราะเรื่องนี้ เขาถึงได้เดาว่า "เพื่อนสนิทผู้ชายหมายเลขหนึ่ง" ในเรื่องเมื่อคืนคือพี่สาวตัวเอง จึงบินตามพี่หวยมาแต่เช้า
แม้เจียวถูจะไม่บอกว่าเมื่อคืนพี่สาวเขาทำอะไรลงไป แต่พี่สาวเขาไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีแน่นอน