นับตั้งแต่โจวย่าย่าแย่งเสียงของลู่เสวี่ยซีไป เจียงสวี่สวี่ก็ล่วงรู้แล้วว่าพลังของเธอต้องแลกมาด้วยราคา
สิ่งที่ปรากฏชัดที่สุดคือการที่เธอเริ่มสูญเสียเสียงไปทีละน้อย
เริ่มจากลำคอ แล้วก็ดวงตา หู กระทั่งอวัยวะต่าง ๆ ทั่วร่างกาย
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้พลังคำร่างอย่างไร้ขีดจำกัดมาตั้งแต่ต้น สภาพอาจไม่แย่ถึงขนาดนี้
สิ่งเดียวที่เจียงสวี่สวี่รู้สึกขบขันคือ
สุขภาพที่เจียงจ้านฝันถึงมาตลอดชีวิต กลับถูกผู้หญิงคนนี้ใช้ฟุ่มเฟือยจนหมดสิ้น
……
"มาดูฉันขำหรือเปล่า?"
โจวย่าย่าเอ่ยปาก เสียงยังคงเป็นน้ำเสียงของลู่เสวี่ยซี แต่กลับแหบพร่าขึ้นอย่างประหลาด
เจียงสวี่สวี่มองเธอ แววตาเรียบเฉย เพียงพูดว่า
"เรื่องขำที่แกทำมาก็เยอะพออยู่แล้ว"
โจวย่าย่าได้ยินดังนั้น ใบหน้าสะดุ้งด้วยความอับอายผสมโทสะ แล้วราวกับเดือดดาลถึงขีดสุด ชี้หน้าเจียงสวี่สวี่
"อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยปกปิด! แล้วนายล่ะ?! นายขโมยพลังคำร่างของฉันไป! คืนมา!"
"ฉันไม่ได้ขโมยพลังคำร่างของแก และฉันก็ขโมยไม่ได้"
เจียงสวี่สวี่อธิบายเสียงเรียบ ไม่สนใจว่าโจวย่าย่าจะเชื่อหรือไม่ ก็เอ่ยต่อ
"ยิ่งไปกว่านั้น แม้คืนพลังคำร่างให้แกแล้ว แกคิดว่าตัวเองยังจะมีโอกาสได้ใช้อีกเหรอ?"
การที่เธอใช้คำร่างควบคุมผู้อื่นโดยพลการ ใช้วิชาชั่วร้ายเปลี่ยนใบหน้า เปลี่ยนชะตากรรม ทุกเรื่องทุกอย่างแบบนี้สะสมมา สำนักงานความมั่นคงก็ไม่มีทางปล่อยเธอออกไปได้อีก
โจวย่าย่าไม่ได้ไม่รู้ว่าจุดจบที่รอเธออยู่จะเป็นอย่างไร เธอแค่ไม่ยอมรับความจริง พอได้ยินเจียงสวี่สวี่พูดถึงตอนนี้ สุดท้ายก็ห้ามใจไม่ได้ ความหวาดกลัวจึงผุดขึ้น