โจวชาชากดปิดจอมือถือแรงจนหน้าจอดับวูบ ก่อนโยนมันลงบนโต๊ะแล้วยืนเอามือเข้าไส้ อารมณ์เสีย
"นัดกินข้าวกับฉันก็เพื่อให้ฉันไม่ตามกวนนายต่อใช่ไหม? ฉันไม่ยอม!"
คนที่เธอตามจีบมาสองปี จะมาใช้มื้ออาหารหนึ่งมื้อปิดจบเรื่องนี่ได้ยังไง?
เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ เธอก็ยังจะตามต่อ!
โจวชาชาบ่นอุบอิจอารมณ์เสียจบก็หันไป แล้วก็พบว่าในห้องที่ควรจะมีแต่เธอคนเดียวนั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกลายมีจระเข้เต่าตัวหนึ่งอยู่แล้ว
กุยเซียวซวีเงยหัวขึ้น ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวมองเธอเฉย ๆ
สายตาประสานกัน โจวชาชาเก็บสีหน้าทันที แล้วถามเสียงหวาน "นี่นาย... ได้ยินอะไรเมื่อกี้หรือเปล่า?"
"ได้ยินสิ"
กุยเซียวซวีตอบอย่างซื่อตรงสุด ๆ เห็นสีหน้าโจวชาชาเปลี่ยน มันเบิกตาแคบลงน้อย ๆ แล้วพูดต่อว่า
"จะฆ่าเต่าปิดปากหรือเปล่า? ฉันขอแนะนำว่าอย่าฝัน นายสู้ฉันไม่ได้หรอก"
โจวชาชากล้ามที่หางตากระตุก แต่แล้วก็เดินเข้าไปใกล้ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
"ฉันไม่โหดขนาดนั้นหรอก"
เธอนั่งยองลงกับพื้น พยายามต่อรองกับจระเข้เต่าของสวี่สวี่
"ฉันไม่ปิดปากนายก็แล้วกัน ฉันติดสินบนนายได้ไหม?"
กุยเซียวซวีกำลังจะบอกว่ามันไม่ใช่พวกที่ถูกติดสินบนง่าย ๆ หรอก แต่แล้วเหมือนนึกอะไรออก มันก็พยักหน้า "ได้"
แล้วโดยไม่ลังเลแม้แต่ครึ่งวินาที หมอกดำก็ลอยขึ้นรอบกาย หมอกนั้นก่อตัวกลางอากาศกลายเป็นเงาที่เหมือนมันทุกอย่างแต่สูงราวครึ่งคน
โจวชาชามองเงานั้นด้วยความงง ก่อนจะได้ยินท่านผู้อาวุโสกุยซวยเอ่ยขึ้น
"เอาไปสร้างร่างหินให้ฉัน เหมือนอย่างปี้ซี่ที่วางอยู่ที่สถาบันลัทธิเต๋านั่น ต้องใหญ่ขนาดนั้น"
โจวชาชา: ...