ชายหนุ่มยื่นกล่องผ้าโบราณที่ถือมาให้เหวินเหรินไป๋อี
ข้างในเป็นกำไลหยกเนื้องดงามชั้นเลิศ เขากล่าวว่า
"กำไลหยกนี่แม้จะไม่ใช่ของวิเศษระดับสุด แต่เป็นของที่ทวดฝ่ายฉันสืบทอดกันมา ฉันกับพี่ชายต่างคนละวง วงของพี่ชายอยู่กับพี่สะใภ้ ส่วนวงนี้ฉันอยากมอบให้นาย……"
เหวินเหรินไป๋อีไม่รับกล่องทันที แค่มองเขาตอบ
"นายตั้งใจจริงที่จะแต่งงานกับฉันเหรอ?"
ชายหนุ่ม นั่นคือเหอจือชง พยักหน้าอย่างจริงจัง
"ตั้งใจ!"
"ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่มนุษย์ ก็ยังไม่เป็นไร?"
เหอจือชงสีหน้าไม่เปลี่ยน ตอบเพียงว่า
"วันที่นายช่วยฉันไว้ในภูเขานั้น ฉันก็รู้แล้วว่านายไม่ใช่มนุษย์ ฉันชอบนาย ไม่เกี่ยวว่านายจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ"
เหวินเหรินไป๋อีได้ยินดังนั้น ก็เพียงหยิบกำไลหยกขึ้นมาเล่นในมือ แล้วมองชายหนุ่ม แววตาเปลี่ยนไป พลังปีศาจแผ่ซ่านออกมารอบกาย
จากนั้น เธอก็แปลงร่างปีศาจออกมาต่อหน้าต่อตาเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
เส้นผมดำสนิทกลายเป็นผมสีหิมะกระจายพลิ้ว รูม่านตาเป็นสีปีศาจของจิ้งจอก และเก้าหางด้านหลังก็ยิ่งดูแปลกตาและล่อลวงน่าขนลุก
เหอจือชงที่เห็นร่างปีศาจของเธอครั้งแรก ทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่ทันที
"เห็นแบบนี้แล้ว นายยังจะแต่งงานกับฉันอยู่ไหม?"
เหวินเหรินไป๋อีมองเขาแล้วถามใหม่ "คิดดีแล้วนะ ฉันให้โอกาสนายแค่ครั้งเดียว"
กระนั้นเขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เหอจือชงมองจิ้งจอกปีศาจตรงหน้า แววตาสั่นไหวเล็กน้อยโดยไม่อาจกลบเกลื่อน
แม้จะพยายามกลั้นแค่ไหน มือก็ยังสั่นไม่หยุด เจียงสวี่สวี่เห็นเขาสั่นระริกยื่นมือไปหาเหวินเหรินไป๋อี ทว่าไม่ใช่เพื่อจะเอากำไลหยกคืน