แสงวิญญาณที่รวบรวมพลังมาครึ่งหนึ่งจากภาพมายาปะทะเข้ากับความมืด
เจียงสวี่สวี่รู้สึกราวกับความมืดรอบตัวแตกกระจายเหมือนเศษกระจก พอเงยหน้าขึ้นมอง ตัวเธอก็เหมือนถูกย้ายเข้ามายังอีกบริเวณหนึ่ง
ต่างจากบริเวณกว้างใหญ่เปล่าเปลี่ยวเมื่อครู่ ที่นี่หญ้าเขียวปกคลุมพื้น ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งเต็มไปหมด โดยรอบคือทิวเขาที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด ในบริเวณกว้างไกลนี้ ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็เหมือนมีสีสันมากขึ้น
เจียงสวี่สวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวทันทีในไม่ช้า
สถานที่นี้ ช่างคล้ายกับทิวเขาที่เธอเห็นในความฝัน ทิวเขาที่เธอหลับใหลอยู่
ดังนั้นครั้งนี้เธอเข้าสู่ความฝันอีกแล้วสินะ?
แต่ทำไมความรู้สึกครั้งนี้ถึงได้สมจริงขนาดนี้? ถึงขั้นที่เธอมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างชัดเจนในที่สุด
ผมยาวสีหิมะพลิ้วไหวรุ่มราวกับพื้น หางสิบเส้นแกว่งไปมาเบา ๆ ดวงตาเชิดขึ้นเล็กน้อย และนั่นก็คือ...ใบหน้าของเธอเอง
หญิงสาวที่เคยปรากฏตัวเพียงในความฝันของเธอ มีใบหน้าเหมือนเธอเป๊ะทุกกระเบียด แต่กลับให้ความรู้สึกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง
ผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา เจียงสวี่สวี่รู้ว่าตัวเองควรระแวงจิตวิญญาณสิบหางตรงหน้านี้
แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับไม่อาจรู้สึกไม่ชอบหญิงสาวตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว แถมยัง...รู้สึกใกล้ชิดราวกับวิญญาณทั้งสองถูกสร้างขึ้นมาให้เข้ากัน
"เธอ...เป็นใคร?"
เจียงสวี่สวี่ใจไม่ถึงพอ ในที่สุดก็เอ่ยถามออกมาเสียงดัง
หญิงสาวมองมาที่เธอ ดวงตาคิ้วนั้นนุ่มชุ่มเหมือนน้ำที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่ง เมื่อเอ่ยปาก เสียงที่ดังออกมาก็เหมือนเสียงของเธอเองทุกประการ แต่น้ำเสียงกลับใส่สะอาดโปร่งแจ้ง