คำพูดหนึ่งประโยคของหลี่เฉินหมิงฮัว ทำให้โจวชาชาเงียบกริบไปทันที
หลี่เฉินหมิงฮัวหันไปมองเจียงสวี่สวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน
"ท่านอาจารย์เจียง ฉันไม่ได้อยากขัดขวางไม่ให้ฆ่ามัน แต่ก่อนจะฆ่ามัน ช่วยดึงดวงวิญญาณของพ่อกับแม่ฉันออกจากตัวมันก่อนได้ไหม"
พูดไปพร้อมกับกอดแขนเจียงสวี่สวี่แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า
"ฉันขอร้องละ ช่วยพ่อกับแม่ฉันด้วย ไม่ให้พวกเขาต้องวิญญาณแตกสลายไปพร้อมกับมัน!"
ประเทศหว่าเชื่อเรื่องการเวียนว่ายสู่ชาติหน้า พ่อแม่ของเธอแม้ร่างจะจากไปแล้ว แต่เธอก็ต้องทำให้ดวงวิญญาณของพวกเขาได้พักพิงอย่างสงบ
นั่นก็คือสิ่งเดียวที่เธอยังทำได้เพื่อพวกเขา
เจียงสวี่สวี่มองเธออยู่แบบนั้น ดวงตาสีอัญชันเงียบสงบนิ่งครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ย
"แต่ดวงวิญญาณของพวกเขาดูดกลืนไปนานแล้ว เอาคืนมาไม่ได้อีกแล้ว"
ถ้าเป็นช่วงแรกที่ถูกดูดกลืนอาจยังมีทาง แต่เวลาผ่านไปสองปีแล้ว...
พูดให้โหดร้ายก็คือ ดวงวิญญาณของทั้งสองถูกผีเงาดูดกลืนจนหมดสิ้น กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างมันไปแล้ว
มันก็ไม่ต่างจากวิญญาณแตกสลายไปแล้ว
เซี่ยอวิ๋นหลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างเปิดปากอธิบายต่อ
"ดวงวิญญาณของพ่อแม่นายถูกดูดกลืน ไม่ใช่ถูกขังอยู่ในตัวมัน ไม่ว่าจะฆ่ามันหรือไม่ พ่อแม่นายก็กลับมาไม่ได้แล้ว"
แม้จะโหดร้าย แต่นี่คือความจริง
หลี่เฉินหมิงฮัวฟังคำพูดของทั้งสอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังจนแทบทรุด แม้เช่นนั้นเธอก็ยังกอดแขนเจียงสวี่สวี่แน่นไม่ยอมปล่อย เสียงก็กลายเป็นเสียงแหลมคม
"ฉันไม่เชื่อ! พ่อกับแม่ฉันต้องอยู่ในตัวมันแน่นอน พวกเขายังปกป้องฉันอยู่! จะเป็นไปได้ไงที่พวกเขาไม่อยู่แล้ว?!"