ขณะนี้ เฉียวอวี่เองก็เหมือนจะรู้สึกตัวตามอารมณ์พี่งพี้ของระบบเต่า ดวงตาค่อย ๆ หันจากเจียงสวี่สวี่มามองเต่าตรงหน้า
มองศีรษะที่หดหู่หมุบหนี และเปลือกเต่าลายฉลุยนั่น
นานแป๊ะหนึ่ง เขาถึงได้ตระหนักว่าเต่าตัวจิ๋วตรงหน้านี่มันคืออะไร
กล้ามเนื้อแก้มสั่นเบา ๆ ใบหน้าของเฉียวอวี่ที่หายากนักจะบึ้งตึง ก็กลายเป็นมืดครึ้มขึ้นมา
เจียงสวี่สวี่เฝ้าดูปฏิกิริยาของเขาอย่างใจเย็น ผลักเต่าเข้าไปใกล้ตัวเขาเล็กน้อย แล้วตอบคำถามที่เขาถามไว้เมื่อครู่อย่างไม่รีบไม่ร้อน
"เปล่า มันเป็นสัตว์เลี้ยงของนาย"
น้ำเสียงเธอเย็นชา เอ่ยกับเฉียวอวี่อีกครั้งว่า
"ระบบที่นายสร้างขึ้นเอง นายควรจะจำมันได้"
ระบบทนสายตาของเฉียวอวี่ไม่ไหว ครั้งหายากที่มันรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี คลานถอยหลังไปสองก้าว
ดวงตาของเฉียวอวี่มืดครึ้มไปเพียงวินาทีเดียวก็กลับมาเป็นปกติ แต่คราวนี้เขาไม่ปิดบังอำพรางอีกต่อไป พูดออกมาตรง ๆ ว่า
"นายพูดผิดแล้ว ฉันแค่ร่วมสร้างมันขึ้นมา แต่เจ้าของมันไม่ใช่ฉัน"
ถ้าพูดกันตามจริง เขากับระบบต่างก็เป็นของเจ้าของคนเดียวกัน
เจียงสวี่สวี่ฟังแล้วเหมือนเข้าใจ
"ฉันก็ว่าอย่างนั้น วิถีแห่งสวรรค์อย่างนายคงไม่ถึงกับปลอมตัวเป็นมนุษย์แล้วใช้ชีวิตอยู่นานขนาดนี้หรอก"
เฉียวอวี่ขมวดตามองเธอ "นายรู้มากกว่าที่ฉันคิดอีก"
เรื่องระบบ วิถีแห่งสวรรค์ แถมเรื่องโลกต่างภพ เธอรู้มาเกินควรจริง ๆ
เจียงสวี่สวี่ทนสายตาของเฉียวอวี่ไว้ เพียงชี้เบา ๆ ที่เต่าตรงหน้า ใบหน้าเรียบนิ่ง