ตั้งแต่กลับมา เจียงสวี่สวี่แอบรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่แล้ว
ตอนนั้นเธอคิดว่าเพราะจิตวิญญาณได้รับบาดเจ็บ พอฟื้นตัวก็คงดี
แต่วันนี้ที่อยู่ใกล้ฉู่เป่ยเฮ่อ เธอลองใช้จิตวิญญาณสัมผัสพลังแห่งอาณาเขต จึงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังจิตวิญญาณของตัวเองไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นเลยแม้แต่นิด
ครั้งที่เทียนหยวนโอบกอดเจียนเจียนนั้น… อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
หรือไม่ก็เพราะจิตวิญญาณของเธอกับเจียนเจียนบังเอิญส่อประกายถึงกัน จึงได้ปรากฏสิบหางออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่ก็มีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว
เจียวถูฟังคำพูดของเจียงสวี่สวี่แล้ว ความมันส์ที่เพิ่งจะพูดไม่หยุดก็เหี่ยวยับทันที
รีบหุบปาก ไม่กล้าซักไซ้เรื่องสิบหางอีกโง่ ๆ
ฉู่เป่ยเฮ่อเองก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่เขาไม่สงสัยในการสัมผัสของสวี่สวี่ จึงพูดเบา ๆ ว่า
“สิบหางเทพจิ้งจอกแท้จริงคือโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์จากวิถีแห่งสวรรค์ อย่างน้อยครั้งนี้เธอก็ได้แตะขอบของโอกาสนั้นแล้ว ที่เธอยังบำเพ็ญสิบหางไม่สำเร็จ ก็หมายความว่ายังไม่ถึงเวลา อย่าเร่งรีบ”
มากกว่าคำถามว่าทำไมเธอถึงไม่รู้สึกถึงพลังของสิบหาง ฉู่เป่ยเฮ่อกลับกังวลว่าเธอจะผิดหวัง
แม้สวี่สวี่จะเคยบอกว่าการขอเวลาสามปีนั้นเพื่อแลกเวลาสะสมพลัง ให้มีกำลังต้านทานตระกูลเหวินเหรินได้ แต่ฉู่เป่ยเฮ่อรู้มาตลอดว่าเธอไม่เคยชอบพูดเล่นเป็นคำพูด
เธอบอกสามปี ก็คือตั้งใจจริงที่จะใช้เวลาสามปีก้าวขึ้นไปยืน ณ ตำแหน่งนั้น
เจียงสวี่สวี่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าให้เขา แม้นับตั้งแต่เริ่มศึกษาวิชาเมตตาธรรมมา นานทีเธอจะเจออุปสรรคสักครั้ง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอไม่มีความกล้าที่จะรับมือกับความล้มเหลว
ในใจเธอรู้ดี ถ้าเทียบกับคนอื่น โอกาสที่เธอได้รับมาก็มากเกินพอแล้ว