เมื่อเจียงหวยเผชิญอันตราย ทั้งเจียงสวี่สวี่และเวินเหรินชีชีต่างมาถึง ฉู่เป่ยเฮ่อจะไม่รู้ได้อย่างไร
แทบจะทันทีที่สวี่สวี่กับพวกเธอเท้าถึง เขาก็เดินตามมาติด ๆ กัน
แต่เพราะเรื่องจบเร็วเกินไป บวกกับญาติ ๆ หาโอกาสออกไปเดินช้อปปิ้งและรับประทานข้าวด้วยกันได้ยาก ฉู่เป่ยเฮ่อจึงไม่ออกมาปรากฏตัวแทรกแซงเอง
แม้จะเป็นคนรักกัน ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ร่วมทุกช่วงเวลาไปเสียทุกที
เขาจึงรออยู่ที่วิลล่า ไม่ใช่เพื่อรับสวี่สวี่ หากแต่มารอดูเจียงหวย
ก่อนที่เจียงหวยจะกลายเป็นพี่ชายของสวี่สวี่ เขากับเจียงหวยก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อน
แม้ฉู่เป่ยเฮ่อจะตื่นความรู้สึกของสายมังกรแล้ว ข้อเท็จจริงข้อนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน
ตอนนี้เมื่อได้ยินว่าคนที่เขารอคือตัวเอง เจียงหวยก็ยิ้มออกมาทันที
ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนที่เคยใช้กับคนแปลกหน้าตามความเคยชิน แต่มีความสบาย ๆ ไม่ต้องฟอร์มเพิ่มขึ้นหลายส่วน
เดินไปที่บาร์ มองสำรวจไวน์ที่เก็บไว้ในวิลล่า แล้วถามขึ้น
"เทให้แก้วนึง?"
พูดจบก็หยุดครู่หนึ่ง ราวกับนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฉู่เป่ยเฮ่อก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว จึงถามต่อ "ตอนนี้ยังดื่มเหล้าอยู่ไหม"
ฉู่เป่ยเฮ่อเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง แล้วตอบสั้น ๆ ได้ใจความว่า
"ดื่ม"
เจียงหวยที่เพิ่งเลิกงานเลี้ยงจากมื้อก่อน จึงได้นั่งดื่มเหล้ากับฉู่เป่ยเฮ่ออีกรอบ
ไม่มีอะไรฟรุ้งฟริง มีเพียงแอลกอฮอล์กับน้ำแข็งที่ปะทะกันอย่างแสนเรียบง่าย เจือจางออกเป็นสีสันงดงามในแก้วเหล้าที่ประณีต
ฉู่เป่ยเฮ่อนั่งหน้าบาร์ เงื้อแก้วชนกับเขาเบา ๆ
ทั้งสองเงียบกริบดื่มเหล้าในแก้วลงไป
นานโข จนเจียงหวยเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
"ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะมากันหมด"
แม้เจียงหวยจะเข้าทำงานทั้งสำนักงานความมั่นคงและสภากำกับดูแลเซวียน แต่งานที่รับผิดชอบล้วนเป็นเบื้องหลังทั้งนั้น โอกาสที่จะเจอสถานการณ์อันตรายอย่างพวกปีศาจและผีแบบนี้หายากมาก