เมื่อความนึกคิดของเจียงสวี่สวี่หมุนไป ในหมู่หมอกดำ บางจุดที่ถูกหนามแทงทะลุก็ค่อย ๆ ผลิเป็นดอกกุหลาบสีขาวราวหิมะขึ้นทีละดอก
กุหลาบบานออกจากพุ่มหนาม ร่างของจั่วอู่ก็ปรากฏให้เห็นในหมอกดำที่หนามกับดอกไม้พันกันอยู่ ตามการบานของกุหลาบทีละดอก
และเมื่อร่างของเธอค่อย ๆ ปรากฏชัด หมอกดำที่ถูกหนามแทงทะลุในโลกภายในก็ค่อย ๆ จางหายไปด้วย
บนทุ่งกว้าง เหลือเพียงสองเงาร่างของนางทั้งสอง
หางทั้งเจ็ดของเจียงสวี่สวี่ข้างหลังส่ายเบา ๆ นางก้าวออกไปหนึ่งก้าว มองไปยังจั่วอู่ที่ตอนนี้ทรุดโทรม
ร่างของอีกฝ่ายถูกหนามพันรัด แต่ดวงตาที่มองเจียงสวี่สวี่ก็ยังคงมีความไม่ยอมแพ้กับความหมดหวังในตัวเองอยู่บ้าง เธออ้าปาก เสียงแหบพร่า แต่ก็พูดว่า
"ฉันคิดว่า คนที่จับฉันได้ในที่สุดจะต้องเป็นเธอคนนั้น"
เธอไม่ได้บอกว่า "เธอคนนั้น" คือใคร แต่เจียงสวี่สวี่เข้าใจในทันทีว่าเธอหมายถึงใคร นางกัดริมฝีปากแล้วตอบจริงจังว่า
"ฉันกับเธอคือคนแบบเดียวกัน"
ในฐานะศิษย์ ในฐานะลูกสาว นางย่อมแทนตัวเวินเหรินชีชีได้อย่างสมบูรณ์
คนแพ้ก็อย่าเลือกหน้างอกเลย
เจียงสวี่สวี่คิดเช่นนั้น รีบลากยันต์ในอากาศ ใช้อาคมปิดกั้นความสามารถทั้งหมดของจั่วอู่ จึงยกมือขึ้นดีดนิ้วหนึ่งครั้งในความว่าง
พร้อมเสียงดังกร๊วก โลกภายในที่นางกับจั่วอู่อยู่ก็ค่อย ๆ สลายไป
จนกระทั่งโลกภายในตรงหน้าหายไปหมดสิ้น ร่างของเจียงสวี่สวี่กับจั่วอู่ก็ปรากฏขึ้นบนเวทีในสนามแข่งขันโดยตรง
รอบตัวนางยืนเต็มไปด้วยผู้เข้าแข่งขันนับไม่ถ้วน เห็นได้ชัดว่าในตอนที่นางปลดปล่อยโลกภายใน เวินเหรินไป๋อีก็ปล่อยคนทั้งหมดที่ถูกขังอยู่ในโลกภายในของนางออกมาพร้อมกัน