เงียบสงัด
ความเงียบอันไม่มีปลายล่องลอยอยู่เหนือหัวของเจียงสวี่สวี่
นานแสนนานแล้วที่อาการเขินอายกับความขบถวัยรุ่นของตัวเองกลับมาระบาดอีกครั้ง เผชิญหน้ากับสายตาของคนรอบข้างที่จ้องมาที่เธอ เจียงสวี่สวี่กระแอ้มเสียงหนึ่งครั้ง ฝืนใจให้ตัวเองเรียบนิ่ง
“เอ่อ… โอเค”
ด้านที่นั่งสำหรับผู้สังเกตการณ์ นอกจากคนของสำนักงานบริหารปีศาจที่มากับเจียงสวี่สวี่แล้ว ยังมีจอมปีศาจจากวิทยาลัยด้วย
บังเอิญที่ในบรรดาจอมปีศาจกลุ่มนี้ ยังมีคนที่เคยร่วมปราบเหตุการณ์พวกเด็กปีศาจชั้นเล็กร่วมกันหยุดเรียนประท้วงเป็นหมู่คณะในครั้งนั้นอีกด้วย
ตอนนี้เขาอดกลั้นไม่ได้ ยกมือปิดปากยิ้ม มองไปที่เจียงสวี่สวี่
“น้องเจียงก็ยังเป็นที่นิยมขนาดนี้เลยสินะ”
เจียงสวี่สวี่ยิ้มให้อย่างสุภาพ
จอมปีศาจอีกคนข้าง ๆ หัวเราะเยาะขึ้นมาทันที
“ภายในวิทยาลัยห้ามรวมก๊วนสังคม ฉันจำได้ว่านี่ยังเป็นหนึ่งในข้อที่น้องเจียงเคยปรับปรุงระเบียบวิทยาลัยเอาไว้ ทำไมถึงลืมไปเองล่ะ”
เขาไม่รอให้เจียงสวี่สวี่เปิดปาก หันไปมองพวกเด็กปีศาจด้านล่างอีกครั้ง แววตาแสดงความไม่พอใจ
“ในฐานะที่จะเป็นอนาคตของเผ่าปีศาจ แค่ถูกใครสักคนชักจูงก็เสียคนแล้ว ไร้สาระชะมัด”
เจียงสวี่สวี่แม้จะรู้สึกว่าพฤติกรรมขบถของพวกเด็กปีศาจเมื่อกี้น่าขนลุกจนขัดเขิน แต่พอได้ยินอีกฝ่ายกล่าวโทษว่าพวกเด็กปีศาจไร้สาระ ก็ทำเป็นหูหนวกไม่ได้
หันหัวไปมองอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเรียบ ๆ
“ตะโกนคำขวัญสักประโยคก็เรียกว่าไร้สาระ แล้วที่คุณชอบปราศรัยก่อนเรียนน่ะ ก็เรียกว่าไร้สาระใช่ไหมล่ะ
คุณเป็นจอมปีศาจร้อยปี ไม่ใช่ของเก่าร้อยปีนะ หรือคุณน่าจะเคยได้ยินประโยคของมนุษย์สักประโยคที่ว่า ‘วัยรุ่นที่ไม่ขบถ ช่างเป็นวัยรุ่นที่เสียเปล่า’ เด็ก ๆ ที่จะเป็นอนาคตของเผ่าปีศาจขบถนิด ๆ มีปัญหาอะไรหรือ”
คำพูดของเจียงสวี่สวี่ไม่ได้สุภาพเลย เห็นว่าจอมปีศาจคนนั้นจะโต้แย้งต่อ เธอเบิกคิ้วให้อีกฝ่ายอย่างกะทันหัน แล้วเสริมขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเป็นแบบแผน