แสงสีทองของฉู่เป่ยเฮ่อ ฟื้นคืนมาแล้ว
ทันทีที่รับรู้ข้อเท็จจริงนี้ เจียงสวี่สวี่ก็ไม่ทันจะได้สัมผัสถึงความใกล้ชิดของทั้งสองในตอนนี้ ก็สะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของฉู่เป่ยเฮ่อทันที
แถมยังถอยหลังไปหนึ่งก้าว จ้องพินิจการเปลี่ยนแปลงของแสงสีทองบนตัวเขาอย่างละเอียด
ฉู่เป่ยเฮ่อ: …...
เจียงสวี่สวี่หมกมุ่นจ้องมองฉู่เป่ยเฮ่อตรงหน้า
ตอนนี้แสงสีทองแม้ยังไม่เท่าครั้งแรก แต่ก็ฟื้นคืนมาเยอะจริง ๆ
หลักฐานที่ตรงที่สุดคือ เธอเริ่มมองใบหน้าของเขาไม่ค่อยชัดอีกแล้ว
"งั้นแปลว่า กุญแจของการฟื้นคืนคือฉันสินะ"
เจียงสวี่สวี่ไม่คิดว่าฉู่เป่ยเฮ่อจะพูดเรื่องการทดลองขึ้นมาลอย ๆ แน่นอนว่าต้องมีสัญญาณบางอย่างมาก่อน
ไม่ช้าเธอก็นึกขึ้นได้ถึงภาพตอนที่แสงสีทองของเขาอ่อนลงครั้งแรก
วันนั้น ดูเหมือนก็เป็นแบบเดียวกับตอนนี้
เขากอดเธอขึ้นมากะทันหัน แล้วแสงสีทองก็แข็งแรงขึ้นเล็กน้อย
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรลึก ๆ แต่ตอนนี้ กลับต้องคิดมากขึ้นเป็นเท่าตัว
เห็นเธอมัวจดจ่อกับการเปลี่ยนแปลงของแสงสีทอง ฉู่เป่ยเฮ่อก็รู้สึกอึดอัดใจอีกครั้ง จึงเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มเรียบ ๆ
"อาจจะเพราะสัญญาสมรสนี้ด้วยก็ได้"
เขาพูดพร้อมแผ่ฝ่ามือออก แล้วเห็นรอยประทับไม้ท้อบนฝ่ามือนั้นเปล่งสีแดงสดใสเป็นประวัติการณ์
เจียงสวี่สวี่ยื่นมือตาม รอยแดงสดบนฝ่ามือของเธอก็คล้ายคลึงกับของเขา
ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอคงเข้าใจแล้ว
สัญญาสมรสในตัวมันเองก็มีพลังผูกมัดสองคนเข้าด้วยกันอยู่แล้ว ยิ่งเป็นสัญญาสมรสที่รอยประทับไม้ท้อซึ่งวาดขึ้นจากเกสรพันปี ย่อมยิ่งกว่า