เจียงสวี่สวี่มีสีหน้าเคร่งเครียมเป็นพิเศษ ยิ่งทำให้เจียงซู่กับคนอื่น ๆ ตกใจกันถ้วนหน้า
จิ้นกุนกุนยิ่งทำท่าเหมือนคนทำผิดพลาด "ชะ ชั้นไม่ได้ตีเขาจริง ๆ นะ…"
ในสายตาของเจียงสวี่สวี่ ร่างของเจียงซู่แทบจมอยู่ในก๊าซดำมืด แต่ในสายตาของคนอื่น เขายังเป็นเขาคนเดิมตามปกติ
เห็นเจียงสวี่สวี่ตื่นตระหนกขนาดนั้น เจียงซู่แอบซาบซึ้งใจอยู่เงียบ ๆ
"พี่ ผมไม่เป็นไร~ แค่เรื่องเล็ก ๆ นิดหน่อยเอง"
เขาพูดอยู่แบบนั้น ทันใดนั้นเอง ตับแป๊ะ! หูสุนัขข้างศีรษะของเขาร่วงลงมาเสียฉิบ
ทุกคนอึ้งกันทั้งบริเวณ กระทั่งตัวเจียงซู่เองยังไม่ทันตั้งตัว จ้องมองหูสุนัขที่น่าคุ้นตาบนพื้นนั้น อืดอาดไปครู่ใหญ่
วินาทีต่อมา เสียงตับแป๊ะดังขึ้นอีกครั้ง หางข้างหลังของเขาก็ร่วงตามมา
คนรอบข้างเห็นฉากฉุกเฉินแบบนี้ก็เปลี่ยนสีหน้ากันทั้งหมด เจียงซู่เองตอนนี้ถึงกับได้สติ ตะโกนออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "หางของผม!"
จิ้นกุนกุนก็ตอบโต้เป็นแกล้งตาโตเท่าไข่ห่าน แทบจะร้องไห้สลาย
"อาาาา! หางเขาไม่ใช่ชั้นหักนะ!"
สถานที่เกิดเหตุเกิดโกลาหลขึ้นแทบจะทันที
เดิมทีเสียงอึกทึกเมื่อครู่ก็ดึงดูดคนมาชุกชุมแล้ว ตอนนี้พลันเห็นฉากแบบนี้เข้า ยักษ์จำนวนไม่น้อยก็ถูกทำให้สะดุ้งเฮือก
ล้วนแต่เป็นยักษ์วัยยังไม่บรรลุทั้งนั้น ได้เห็นหางร่วงลงมาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเห็นแขนคนปกติหลุดร่วงลงมาเฉพาะหน้า
ช่างเป็นฝันร้ายเสียจริง
ส่วนเรื่องหางนั้นอาจเป็นของปลอม นั่นไม่มีใครสงสัยเลยสักคน
หางยักษ์ของแท้หรือของปลอม พวกเขาจะแยกไม่ออกได้ยังไง?
มู่เซียวเซียวในฐานะหนึ่งในผู้รับผิดชอบภารกิจครั้งนี้ ย่อมอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย แต่ที่เขาเดินมานั้นเพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของน้องชาย