เขามีลมหายใจ น้ำมีสายธาร
ผู้ตามหาศพอย่างชาวเขา ย่อมมีสิ่งนำทางของตนเอง
ลู่หนานซิงเดินนำทางอยู่ด้านหน้า ทั้งสามคนฝ่าดงป่ารกและพุ่มไม้ไปทีละก้อน เดินไปเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดภาพเบื้องหน้าก็เผยให้เห็นถิ่นกว้างที่เปิดโล่ง
เฟยเจียเจียมองเห็นแอ่งดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มพื้นที่เชิงหน้าผาข้างหน้าเข้าตั้งแต่แรก แวบแรกก็อึ้งงัน แต่ไม่ช้าก็นึกอะไรออก
ฉากตรงหน้านี้ คือจุดหมายปลายทางของการผจญภัยในป่าของเธอกับต้วนเฉิงหมิงตั้งแต่แรก
ตอนนั้นเธอบังเอิญเห็นภาพถ่ายที่คนหนึ่งโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต เธอจึงถามหาสถานที่ และตั้งใจว่าคราวนี้เข้าป่าจะได้ตามหาด้วยกัน
แต่ความจริงคือ พวกเขาไม่เพียงไม่เจอสถานที่นี้ กลับหลงทางไปลึกยิ่งขึ้นในผืนป่า
หัวใจเธอกระตุกแปลบ เธอเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองต่อ แล้วพูดเสียงแหบแห้งกับลู่หนานซิงที่เดินนำอยู่ข้างหน้าว่า
"ข้างหน้าไม่มีทางแล้ว พวกเราเปลี่ยนไปเดินทางอื่นดีกว่า"
เธอพูดพร้อมกับจะถอยหลัง แต่เห็นเบื้องหน้าว่าลู่หนานซิงกับถูซิงจู๋หยุดยืนพร้อมกันแล้ว
ลู่หนานซิงกล่าวว่า
"เจอแล้ว"
เฟยเจียเจียยังไม่ทันที่จะรู้ว่าเธอ 'เจอ' อะไร ก็เห็นลู่หนานซิงเงยมือขึ้น ชี้ไปยังจุดหนึ่งที่ถูกพุ่มไม้บังอยู่เบื้องหน้า
"เขาอยู่ตรงนั้น"
สมองของเฟยเจียเจียว่างเปล่าไปชั่ววูบ ไม่เข้าใจว่า "เขา" ที่เธอพูดถึงคือใคร
แต่ไม่ช้า เธอมองตามทิศทางที่ลู่หนานซิงชี้ ผ่านช่องว่างของพุ่มไม้ ก็พบว่ามี "คน" หนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น
รูม่านตอดตวัด เฟยเจียเจียรู้ตัวทันที เธอรีบวิ่งลัดผ่านทั้งสองคน แกว่งไม้เท้าปีนเขาในมือ สาวเท้าตรงผ่านพุ่มไม้ไปยังด้านหลังของ "คน" นั้น