ลู่หนานซิงมองชายหนุ่มแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ในใจคิดว่า ฉันไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอีกอย่างไง เห็นทีต้องเป็นคนครึ่งตัวหรือเปล่า
แต่ใบหน้าหุ่นยางของเธอกลับเบ่งบานยิ้มหวานจ๋าให้อีกฝ่าย เพียงแต่รอยยิ้มนั้นภายใต้แสงโคมไฟถนนกลับดูคล้ายผีเสื้อสำมะโรคน่าขนลุกแปลก ๆ
"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่คน?"
ชายต่างชาติ: ……
แม้ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายจะไม่ตรงกับที่คิดไว้ แต่ชายหนุ่มก็แค่อึ้งไปครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมาไม่ได้ กระชากเสื้อคลุมเวทมนตร์บนตัวเบา ๆ แล้วตอบเธอไปแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ
"อาจเพราะว่า……ฉันเองก็ไม่ใช่คน?"
……
ถูซิงจู๋กับหัวซุยซื้อไอศกรีมโคนเสร็จแล้วเดินกลับมา ก็พบว่าบนลานเล็กเดิมไม่เห็นร่างของลู่หนานซิงอีกแล้ว
"บอกแล้วว่าอย่าเดินเรื่อยเปื่อย ฉันยังซื้อให้แกมาอีกชิ้นด้วย"
ถูซิงจู๋ถือไอศกรีมมือละหนึ่ง จึงหันไปถามหัวซุยตรง ๆ
"หัวซุย ลองดูสิว่าลู่หนานซิงหายไปทางไหน"
เสียงพูดเพิ่งจบลง ก็เห็นหัวซุยที่ถือไอศกรีมโคนหนึ่งชิ้นร่างหายวับไปจากที่เดิม
ถูซิงจู๋ตาโตก่อน พอได้สติก็รีบมองซ้ายมองขวา กลัวว่าคนอื่นจะจับได้ว่าที่นี่มีคนหายตัวไปเฉย ๆ
เขาสั่งให้ดูว่าคนหายไปทางไหน ไม่ได้สั่งให้เทเลพอร์ตไปที่นั่นเลย!
ในใจด่าพร่า แต่ถูซิงจู๋ก็จำใจถือไอศกรีมสองโคนสวนกลุ่มคนไปอย่างรวดเร็วเพื่อตามหาร่างของสองท่านประธานคนนี้
ขณะที่อีกฟาก ลู่หนานซิงหลบฝูงชนที่พลุกพล่านของลานเดินเล่น แล้วเดินตามชายต่างชาติไปที่หลังกำแพงเก่าที่กล้องวงจรปิดมองไม่ถึง