ฮวาสุ่ยมองป้ายราคาที่เขาดึงออกมาแล้ว เอียงคอเล็กน้อยก่อนยื่นมือไปหยิบป้ายนั้น
แถมยังไม่ต้องใช้แรงเลยด้วยซ้ำ แค่บีบเบา ๆ สองนิ้ว วงพลาสติกสีขาวบนป้ายก็ขาดง่ายดาย
ฮวาสุ่ยถอดป้ายออกอย่างไม่มีอะไรแปลกใจ จึงหันไปพูดกับเซวียไฉฉีอย่างจริงจังว่า
"เอาออกแล้ว"
เซวียไฉฉีมองป้ายในมือเขา อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม
เซวียไฉฉีรู้มาตลอด
ผู้ปกครองของเด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์คือคุณป้าผู้อำนวยการทุกคน มีแต่ของเธอที่ผู้ปกครองเป็นคุณลุง
แม้เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์จะบอกว่าเด็กที่ถูกรับอุปถัมภ์ไปจะไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อ แต่เซวียไฉฉีไม่เคยรู้สึกว่าการที่คุณลุงเป็นผู้ปกครองของเธอทั้งที่ไม่ได้รับเธอไปเลี้ยงนั้นผิดอะไรเลย
เพราะคุณลุงของเธอน่ะ ทำงานใหญ่โต
เขาคือฮีโร่
ฮีโร่ยุ่งนิดหน่อย รู้เรื่องรอบตัวน้อยนิดหน่อย ก็เป็นเรื่องธรรมดา
"คุณลุง งานสวนสนุกเริ่มแล้ว หนูพาไปนะ"
เธอพูดพลางคว้ามือฮวาสุ่ยไว้แน่น แล้วลากเขาเดินเข้าไปด้านใน
ตลอดสองกว่าปีที่อยู่ในสถานสงเคราะห์ มีคุณป้าผู้อำนวยการกับเพื่อน ๆ คอยอยู่ด้วย แถมคุณลุงก็มาหาเธอเป็นครั้งคราว นิสัยเธอจึงเปิดใจขึ้นเยอะกว่าเมื่อก่อน
อย่างน้อยต่อหน้าคนที่สนิท เธอก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กปกติ
ฮวาสุ่ยโค้งตัวเล็กน้อยให้เธอลากไป เพื่อให้จังหวะก้าวเข้ากับเธอได้ เขาจึงก้าวทีละก้าวเล็ก ๆ จนทั้งสองมาถึงบริเวณงานสวนสนุก พอผ่านประตูโค้งที่ตกแต่งไว้พิเศษ ฮวาสุ่ยก็คว้าเธอไว้ทันที
เซวียไฉฉีหันไปมอง ก็เห็นเขาหยิบไม้เซลฟี่ออกมาจากเป้ใบใหญ่
ฮวาสุ่ยพูดอย่างจริงจังว่า
"หนานซิงบอกว่า ต้องถ่ายรูปเก็บไว้"