แม้จะมีหยกประจำตัวที่เลี่ยงการพูดถึงเรื่องครึ่งวิญญาณไว้ก่อนหน้า แต่เจียงสวี่สวี่ก็แอบสัมผัสลมหายใจของวิญญาณเธอดูตอนศึกษาเนื้อหยกนั้น
ในสภาพครึ่งวิญญาณแบบนี้ อายุของวิญญาณไม่อาจยืนได้ถึงร้อยปี
หยกประจำตัวคือของวิเศษที่มีอายุกว่าพันปี ยังเป็นแบบนี้ แล้วของวิเศษที่มีอายุเพียงร้อยกว่าปีจะยิ่งกว่าได้อีกอย่างไร
ถ้ามีช่วงชีวิตสั้นเพียงร้อยปีแล้วจะต้องสลายหายไปโดยสิ้นเชิง แล้วการกลับมาแอบซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกนี้มันมีความหมายอะไร?
ความคิดนี้แล่นผ่านในใจของเจียงสวี่สวี่ เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชาวบ้านทั้งหมดรวมทั้งผู้ใหญ่บ้านและหยกประจำตัว ต่างมองมาที่เธอด้วยสายตาอ่อนโยน
เวลาที่ได้ยินว่าอายุของวิญญาณไม่ถึงร้อยปี พวกเขาไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย เพราะในใจของพวกเขาเข้าใจดีและยอมรับมันอย่างสงบมาแล้ว
ฉับพลัน มีบางอย่างแล่นผ่านสมองของเจียงสวี่สวี่อย่างรวดเร็ว
คลุมเครือ ๆ เธอเหมือนรู้คำตอบแล้ว
"พวกคุณรู้มาแต่แรกแล้วใช่ไหม… และตั้งแต่ตอนแยกร่างแท้ออกมา ก็วางแผนไว้อย่างนี้แล้วใช่หรือไม่"
เสียงของเจียงสวี่สวี่แหบพร่าเล็กน้อย เธอมองไปยังของวิเศษทั้งหมดเบื้องหน้า
ของวิเศษที่สามารถกลายเป็นวิญญาณได้ ย่อมเป็นสมบัติล้ำค่าที่สะสมพลังปราณเอาไว้
วัตถุโบราณทุกชิ้นในหมู่บ้านนี้ ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าระดับชาติ
แต่การกลับมาของพวกเขา ไม่ได้มีเพียงเพื่อกลับบ้าน
หากแต่เพื่อเลือก…ความตาย
ลู่หนานซิงฟังเจียงสวี่สวี่พูดว่าอายุวิญญาณของชาวบ้านไม่ถึงร้อยปีก็ใจสั่นไม่หยุด พอได้ยินเธอพูดอย่างนี้ยิ่งงงและร้อนใจ
"สวี่สวี่ หมายความว่ายังไง? ทำไมอายุวิญญาณของพวกเขาถึงไม่ถึงร้อยปี?