หลายปีผ่านไป เธอออกปากเรียกคำว่าพี่ให้เขาอีกครั้ง แต่กลับเป็นในสถานการณ์แบบนี้
เหวินเหรินจิวเสียวรู้สึกอึดอัดขึ้นในอกเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเดิม
"ถ้ารู้อย่างนั้นแล้ว ก็จงดูแลมันให้ดี"
พูดจบ เขายกขากำลังจะเดินออกไป เหวินเหรินชีชีมองแผ่นหลังของเขา แล้วเอ่ยขึ้นทันที
"ของที่เอามาให้ฉันไม่เอาด้วย ฉันมีสินสมรสที่พ่อฝากไว้ให้ ไม่ต้องการให้ตระกูลเสียแรงหลอกซื้อใจ"
เธอโดนเขาทิ้งหักหลังมาแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีวันปล่อยให้สวี่สวี่ต้องเดินซ้ำทางเดิม
เหวินเหรินชีชีกล่าวต่อ
"ตอนจะกลับ จำได้ด้วยว่าเอาของพวกนั้นกลับไปด้วย"
ฝีเท้าของเหวินเหรินจิวเสียวสะดุดเล็กน้อย เงียบไปครึ่งคน เขาหันกลับมามองเธอ เสียงเรียบเย็น
"ได้"
เมื่อออกจากห้อง เหวินเหรินจิวเสียวก้าวเดินยาว ๆ มุ่งออกไปด้านนอก
ใบหน้าเรียบเย็นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทุกก้าวที่ก้าวออกไป ใต้เท้าก็แผ่กลิ่นอันตรายออกมาอย่างไร้เสียง
เดินผ่านทางเดินยาวจนสุด เยื่อหุ้มพลังปีศาจบนร่างกายถึงได้ถูกควบคุมกลับเข้าที่อีกครั้ง
สายตาเบนไปมองสวนหย่อนไม้ด้านหน้าทันที ที่นั่นมีคนหนึ่งยืนอยู่
เห็นเขาเดินมา อีกฝ่ายจึงก้าวเข้ามา เอ่ยเรียก "เหวินจิ่วเสียว"
น้ำเสียงหญิงสาวแฝงความเรียบเย็นเล็กน้อย แม้เป็นเพียงคำทักทายธรรมดา แต่ในน้ำเสียงกลับมีความดีใจแอบแฝงที่ตัวเธอเองยังไม่ทันรู้สึก
"ไม่คิดเลยว่า คุณยังเป็นลุงของเจียงสวี่สวี่"
นี่แหละ เหตุผลที่เมื่อก่อนถึงฝากเธอช่วยเอาของขวัญวันเกิดไปส่ง
คนที่เดินเข้ามาคือไป๋เยี่ยนชิง
ตั้งแต่เหวินเหรินจิวเสียวปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันที่วิลล่าของตระกูลเจียง เธอก็อยากเข้าไปทักทาย