เขตที่สามกับวิทยาลัยปีศาจไม่ได้ถูกทำเครื่องหมายชัดเจนบนแผนที่ดาวเทียม เพื่อกันคนธรรมดาบุกรุกโดยพลการ หนุ่มน้อยที่ชื่อเจียงฮวนจึงหาตัวคนไม่เจอซะที
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยในฐานะสมาชิกสำรองของสำนักงานบริหารกิจการปีศาจ ก็พอจะจัดการเรื่องขัดแย้งระหว่างคนกับปีศาจแบบนี้ได้
แถมยังอยากรู้ด้วยว่าใครลูกปีศาจตัวไหนกันแก่น้อยขนาดยังเอามือวาดภาพกลั่นแกล้งลงบนหน้าคน
จึงเปิดปากว่า
"ฉันเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมของเขตที่สาม นายเดินตามฉันมาสิ"
แล้วก็หันไปบอกแมวกับหมาที่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรนั่งหมอบอยู่ข้างเท้าว่า
"ฉันจะกลับโรงเรียนแล้ว พวกแกกลับบ้านเองนะ"
ก่อนเติมคำเตือนอีกว่า
"ทำตัวดี ๆ เดินกลับบ้านตรง ๆ ถ้าทำให้คะแนนภารกิจของฉันถูกหักขึ้นมา…ซัมเมอร์นี้พวกแกอย่าฝันว่าจะได้ขนตรงนี้คืน"
ตอนพูดประโยคนั้น เหวินเหรินไป๋เสวี่ยยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นกับน้ำเสียงใจดีนั่น ยิ่งดูยิ่งทำให้ขนลุก
เจียงฮวนเพิ่งจะคิดว่าพี่สาวคนนี้ใจใหญ่ชะมัด หมาก็ยังพอไหว แต่ปล่อยแมวแบบนี้มันจะฟังรู้เรื่องแล้วเดินกลับบ้านเองได้ไง
คิดได้แค่นั้น ก็เห็นแมวตัวเล็กกับหมาดำพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วหันตัว แปะ ๆ ๆ วิ่งหายไปไกล
เจียงฮวน: …
"จัดการ"สองตัวน้อยเรียบร้อย เหวินเหรินไป๋เสวี่ยจึงส่งสายตาให้เจียงฮวนเดินตาม เจียงซู่ได้ยินดังนั้นก็รีบออกตัวทันที
"ป้า! ผมมีรถ เดี๋ยวให้คนขับส่งพวกคุณไปเลย"
เวลานี้พอดีพี่สาวของเขาน่าจะอยู่เรียนที่วิทยาลัยปีศาจ เขาอยากไปยืนรอที่หน้าวิทยาลัยเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ~
ตกลงกันแบบนั้น คณะก็ขึ้นรถกันเลย ให้ผู้ช่วยขับรถมุ่งหน้าสู่เขตที่สามที่อยู่ห่างออกไปสองถนน