ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเจียงสวี่สวี่ถึงปล่อยสายฟ้าใส่ฉู่เป่ยเฮ่อขึ้นมาได้ลงคอ
นอกจากเจียวถู
เพราะไอเดียนี้ คนที่เสนอเป็นคนแรกคือเขาเอง
แค่เขาไม่คิดว่าเจียงสวี่สวี่พูดไปสองรอบก็ไม่ได้ลงมือจริงสักที แต่คราวนี้กลับลงมือเสียแล้ว
แม้ว่าจะฟาดลงไปเท่ากับไม่ได้ฟาดก็ตาม
แต่ไม่รู้ทำไม การเห็นสายฟ้าของเธอตกลงข้างเท้าฉู่เป่ยเฮ่อ เขากลับรู้สึกเจ็บช้ำยิ่งกว่าเดิม
วินาทีนั้นเอง เขาอยากให้สายฟ้าของสวี่สวี่ตกลงบนตัวฉู่เป่ยเฮ่อมากกว่า
อย่างน้อยแบบนั้น เธอคงจะไม่ได้เสียใจขนาดนั้น
อสรพิษเงินน้อยพาเจียงสวี่สวี่ลอยทะลุผ่านชั้นเมฆไปอย่างช้า ๆ ความเร็วของมันไม่เร็ว สายลมเหนือฟ้าพัดผ่านปลายผมของเจียงสวี่สวี่บนหลังมัน พาเม็ดความชื้นหนึ่งเม็ดหายไปอย่างแผ่วเบา
เจียวถูบินเงียบ ๆ ไปนานหลายสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยถามเบา ๆ ว่า
"สวี่สวี่ นายกำลังเสียใจอยู่เหรอ"
เจียงสวี่สวี่ไม่ตอบ เพียงพูดว่า
"ฉันเหนื่อยแล้ว"
เธอพูดว่า
"เจียวถู ส่งฉันกลับบ้านที"
กลับไปที่บ้านในเมืองไห่
เธอคิดถึงพ่อ แม่ และพี่ชาย
เจียวถูไม่พูดอะไรอีก เพียงตอบว่า "ได้!"
……
ฝั่งนั้น การอำลากลับก่อนเวลาของเจียงสวี่สวี่กับเจียวถูไม่ได้ทำให้ใครคิดมากเป็นพิเศษ
เธอไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้รับภารกิจครั้งนี้อยู่แล้ว
การที่เธอปรากฏตัวที่นี่ แถมยังได้ยินกันว่าควบคุมอสรพิษเก้าหัวได้ ก็ถือเป็นคุณูปการใหญ่หลวงเรียบร้อยแล้ว
งานเก็บกวาดแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องใช้เธอเลย
ฉู่เป่ยเฮ่อยืนอยู่ที่เดิม มองร่างที่หายลับจากเหนือกองเมฆไปจนสิ้นสุด นานแล้วจึงค่อย ๆ ถอนสายตา
ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ มีเพียงคำอำลาของเธอที่ดังก้องอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาคงจะ… ทำผิดแล้ว
ขณะที่ฉู่เป่ยเฮ่อยังไม่ขยับ ปี้ซี่ที่ยืนอยู่ไกล ๆ บนศีรษะของมันเอง—หลีทิง—กลับถอนใจเฮือกในลำพัง