เมืองไห่
เครื่องบินลงจอด
ฉู่เป่ยเฮ่อมองไปยังเจียงสวี่สวี่ที่นั่งเอียงศีรษะหลับอยู่ข้าง ๆ ไม่ส่งเสียงรบกวน กระทั่งพนักงานต้อนรับบนเครื่องเดินมาใกล้ ยังโบกมือเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เข้าใจ
การเดินทางกลับครั้งนี้ทั้งสองโดยสารมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวของฉู่เป่ยเฮ่อ พนักงานต้อนรับบนเครื่องก็ถูกจ้างมาเป็นการส่วนตัว ธรรมชาติอยู่แล้วที่นายจ้างจะพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น
พวกเขารู้หน้าที่ ยืนถอยไปยืนด้านข้างโดยไม่ส่งเสียง
เครื่องบินจอดรออยู่ตรงนั้น โชคดีที่เจียงสวี่สวี่ลืมตาขึ้นเร็ว
ปกติเธอนอนหลับลึกยาก แต่ไม่รู้เพราะฉู่เป่ยเฮ่ออยู่เคียงข้างหรือเปล่า พลังปราณที่ถูกแสงสีทองหล่อหลอมรอบกายเขาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ จนหลับลึกซึมโดยไม่รู้ตัว
บางทีอาจเพราะช่วงนี้ต้องทำงานต่อเนื่องไม่ได้พักก็มีส่วน
เพียงชั่วอึดใจที่ยังมึนงง สายตาก็ประจันกับแสงสีทองเจิดจ้าข้าง ๆ จนตื่นตัวขึ้นมาทันที
"ถึงแล้วเหรอ?"
เจียงสวี่สวี่พูดพลางนั่งตัวตรง ฉู่เป่ยเฮ่อข้าง ๆ หยิบแก้วน้ำอุ่นส่งให้โดยไม่รีบร้อน
"ไม่ต้องรีบลง ดื่มน้ำก่อน"
เจียงสวี่สวี่รับน้ำมา ความอุ่นของน้ำเย้ากระเพาะจนร่างทั้งร่างตื่นขึ้นตามไปด้วย
เรื่องโรงเรียนประถมหงเหลิงทำให้เจียงหวยฉวยโอกาสต่อยอดขอความร่วมมือเพิ่มเติมกับสำนักงานความมั่นคง จึงไม่ได้เดินทางกลับมาพร้อมทั้งสองคนนี้
พอเจียงสวี่สวี่ฟื้นตัวแล้ว ทั้งสองก็ลุกขึ้นเตรียมลงเครื่อง สัมภาระย่อมมีคนรับผิดชอบเอง แต่เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง พนักงานต้อนรับประจำเครื่องก็เรียกหยุดไว้
"คุณฉู่ คุณผู้หญิงที่ด้านหลังนั่น..."