ฐานถ่ายทำภาพยนตร์เหลียนเฉิง
โจวชาชารีบกลับถึงกองถ่ายละครในคืนนั้น และวันรุ่งขึ้นก็เข้าสู่โหมดทำงานทันที
หยุดพักไปหลายวัน ฉากของเธอก็ยิ่งเร่งรีบ ยิ่งไปกว่านั้นล้วนเป็นฉากดราม่าความรักที่ระเบิดต่อเนื่องกัน ผู้กำกับเยว่แอบกังวลว่าโจวชาชาอาจจะไม่เข้าฉากได้ทันที
แต่ไม่คิดว่าสถานะของโจวชาชาจะดีกว่าก่อนหยุดเสียอีก
โดยเฉพาะฉากปะทะกับพระเอก ทั้งที่ตัวละครเป็นสาวอ่อนหวานน่าสงสาร แต่ด้วยออร่าที่เธอปล่อยออกมา กลับกดดันนักแสดงชายฝ่ายตรงข้ามจนแทบไม่มีที่หายใจ
ดูเหมือนการหยุดพักก็มีข้อดีจริง ๆ
“คัท!”
ผู้กำกับเยว่ตะโกนสั่งคัท แล้วหันมาส่งสายตาชมเชยให้โจวชาชาอย่างหาได้ยาก
“อารมณ์ของฉาชาเมื่อกี้ระเบิดได้จัดจ้านมาก อวี้ชิวนายลองปรับอารมณ์อีกหน่อย แล้วถ่ายเทคใหม่อีกรอบ”
นักแสดงชายที่ถูกเรียกว่าอวี้ชิวพยักหน้ารับทราบ แล้วหันไปมองโจวชาชาด้วยรอยยิ้มขื่น ๆ
“ครูโจวออร่าแรงจังเลยนะครับเมื่อกี้ ขอความเห็นใจหน่อยได้ไหมครับ”
โจวชาชากลับไม่เป็นมิตรเป็นกันเองอย่างทุกวัน แค่เหลือบมองเขาหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า
“ช่วงนี้อย่ามาพูดกับฉันเลย ตอนนี้ฉันขึ้นหน้ากับผู้ชายไม่ได้”
อวี้ชิวได้ยินแล้วสะดุ้งฮือขึ้นมาทันที ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความสนใจอยากรู้อยากเห็น จนลืมครึ่งแรกของประโยคเธอหมดสิ้น
“มีคนกล้าทำให้ครูโจวของเราโมโหด้วยเหรอ ใครนะ?”
“ไม่ต้องรู้ ไปซ้อมฉากนายได้แล้ว”
โจวชาชาพูดจบก็ไม่แคร์เขา หันหลังเดินกลับไปนั่งพักที่ตำแหน่งของตัวเอง