เจียงสวี่สวี่กลับถึงตระกูลเจียงเมื่อใกล้จะค่ำแล้ว
รถจอดเสร็จ เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงก็กระโดดเดินนำทางไปข้างหน้าอย่างชื่นบาน
ไม่นาน เจียงอิ๋งก็วิ่งออกมาจากตึก กางแขนทั้งสองโอบกอดเสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงเต็มอ้อมแขน
“เจ้าหญิงแสนสวย ฉันคิดถึงแกจังเลยนะ
นานแล้วที่แกไม่อยู่บ้าน ฉันรู้สึกเหมือนผ่านฤดูใบไม้ร่วงไปหลายฤดูเลย”
เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงก็เกรงใจให้เธอกอดสักครู่ หางใหญ่อ้วนกลมก็เหวี่ยงไปมาข้างหลัง
แล้วเจียงอิ๋งก็เห็นเจียงสวี่สวี่ที่เดินมา จึงปล่อยเสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงแล้ววิ่งไปหาเจียงสวี่สวี่
“พี่สวี่สวี่ ฉันคิดถึงพี่มากเลยนะ พี่ไม่อยู่บ้าน บ้านเหมือนอยู่ในฤดูใบไม้ร่วงตลอดเวลาเลย”
เจียงสวี่สวี่ยืดมือลูบหัวเธอเบา ๆ แล้วก็แค่พูดว่า
“ตอนนี้มันก็เป็นฤดูใบไม้ร่วงอยู่แล้วนี่”
เจียงอิ๋งรู้สึกว่าคำนี้มีเหตุผลดี จึงพยักหน้า แล้วเหมือนนึกอะไรออก ก็โบกมือเรียกเจียงสวี่สวี่
“พี่สวี่สวี่ ก้มลงหน่อยสิ ฉันจะบอกความลับให้ฟังอะ”
เจียงสวี่สวี่ได้ยินดังนั้นก็นั่งยองลงทันที เจียงอิ๋งรีบเอียงเข้ามาข้างหูแล้วกระซิบอย่างน่าขนลุก
“พี่คะ อีกไม่นานฉันจะมีน้องชายหรือน้องสาวแล้ว เพราะพ่อฉันกำลังท้อง!”
เจียงสวี่สวี่: …
บังเอิญจัง เรื่องนี้เขารู้อยู่แล้ว
จริง ๆ แล้วเจียงอิ๋งก็รู้จากอินเทอร์เน็ตมาแล้วว่าผู้ชายไม่มีทางให้กำเนิดลูกได้
แต่ก็เพราะอย่างนั้น เธอถึงยิ่งรู้สึกว่าพ่อของเธอน่าทึ่ง
พ่อของคนอื่นไม่ทำได้ แต่พ่อของเธอทำได้
เสียดายที่พี่ชายไม่ให้บอกใคร
ไม่อย่างนั้นเพื่อน ๆ ของเธอรู้เข้า ต้องอิจฉาเธอสุด ๆ แน่นอน