มนุษย์กระดาษน้อยไม่มีดวงตา แต่จากการกระทำของมัน ก็รับรู้ได้ถึงสายตาในตอนนี้
พูดให้ถูกก็คือ เซี่ยอวิ๋นหลี่กำลังใช้จิตสำนึกผ่านมนุษย์กระดาษน้อย สัมผัสคนตรงหน้า
มันยืนตั้งแต่งมองไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองรอบ ๆ มองห้องที่สว่างไสวและแอร์ที่เปิดอยู่
มนุษย์กระดาษน้อยเอียงคอคิดอึดใจ แล้วกระโดดลงบนผ้าห่มข้าง ๆ ดึงมุมผ้าห่มขึ้นอย่างทุลักทุเล คลุมให้โจวชาชา
แล้วกระโดดไปอีกฟาก ดึงมุมผ้าห่มอีกด้าน คลุมขาของเธอ
เมื่อแน่ใจว่าคลุมผ้าให้คนเรียบร้อยแล้ว มันก็พุ่งกระโดดเบา ๆ ขึ้นไปบนแผงปุ่มควบคุมแอร์ กดติ๊ด ๆ สองครั้ง ปรับอุณหภูมิให้พอเหมาะ
สุดท้ายปิดไฟหลักในห้อง เหลือไว้แค่ดวงไฟกะลางเล็ก ๆ
ทำครบทุกอย่างแล้ว มนุษย์กระดาษน้อยถึงจะพึงพอใจ ตบมือเบา ๆ แล้วกระโดดกลับมาที่ข้างเตียง วินาทีถัดมา ราวกับพลังวิญญาณถูกดูดจมหายไปในพริบตา มนุษย์กระดาษน้อยที่แสนคล่องแคล่วก็แผ่หราล้มลงกับพื้น ตกอยู่ที่หัวเตียง กลายเป็นมนุษย์กระดาษธรรมดา
ชั้นบนสุดของโรงแรม
เซี่ยอวิ๋นหลี่นั่งพับเพียบอยู่บนขอบหน้าต่าง มือเขาปลดวิชามือ ตัดการเชื่อมต่อกับมนุษย์กระดาษน้อยอย่างสิ้นเชิง
ไม่บอกให้เธอทราบสถานการณ์แล้วปล่อยให้เธอติดตัวมนุษย์กระดาษน้อยของเขาเอาไว้นั้น ตอนแรกก็ไม่เหมาะไม่ควรอยู่แล้ว ถ้ายังคงเชื่อมต่อต่อไป ยิ่งเป็นการฉวยประโยชน์จากอีกฝ่าย
การอบรมเลี้ยงดูของเซี่ยอวิ๋นหลี่ไม่อนุญาตให้เขาทำสิ่งที่ล่วงละเมิดและไร้มารยาทเช่นนั้น
จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่ออกจากกองถ่ายละคร เขาก็ตั้งใจจะปลดการเชื่อมต่อกับมนุษย์กระดาษน้อยทันที
แต่บังเอิญตอนนั้น เขาได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อของเขา
[เซี่ยอวิ๋นหลี่จะไม่เป็นของฉันก็ได้ แต่ก็ห้ามเป็นของคนอื่นเหมือนกัน!]