แดนตะวันตกมีแต่ภูเขา เมื่อเจียงสวี่สวี่พาคนเข้าป่าได้ไม่นานร่องรอยของพวกเธอก็หายสิ้น
อย่างไรก็ดี นั่นเป็นเพียงสิ่งที่คนภายนอกมองเห็นเท่านั้น
เจียงสวี่สวี่ไล่ตามร่องรอยลมหายใจของจูเหยานไปตลอดทาง แต่พอลึกเข้าไปในผืนป่า ร่องรอยนั้นกลับกระจัดกระจายไปรอบด้าน
เจียงสวี่สวี่รู้ดี นี่คือวิชาปิดบังสายตาของจูเหยาน
ตั้งแต่จูเหยานและอสูรร้ายอีกสามตัวปรากฏโฉมออกสู่โลก เจียงสวี่สวี่ก็ศึกษาข้อมูลของอสูรพวกนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
จูเหยาน หนึ่งในอสูรร้ายโบราณ ใบหน้าเป็นมนุษย์ กายเป็นลิง หัวขาว เท้าแดง
เจียงสวี่สวี่เคยเห็นจูเหยานมาแล้ว และสิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก็คือจับมันให้ได้
ชีวิตของทหารเทียนหยวน ไม่ใช่ของเล่นที่มันจะมาหยอกล้อได้
“ก็แค่ลิงตัวหนึ่ง ไม่ใช่ว่าไม่เคยจับลิง”
เธอให้กองกำลังชั้นเลิศเฝ้ารออยู่ใกล้ ๆ แถมสั่งให้ช่วยหยิบก้อนหินเล็ก ๆ มาให้หน่อยด้วย
กองทหารชั้นเลิศที่ตามมาด้วย หลังได้เห็นสองสงครามที่เจียงสวี่สวี่นำทัพ ต่างก็ยอมรับนับถือจักรพรรดินีหนุ่มสาวผู้นี้อย่างสุดซึ้ง แม้คำขอของเธอจะแปลกไปบ้าง ทุกคนก็ยังรีบหยิบก้อนหินเล็ก ๆ มาให้เป็นกอง
เจียงสวี่สวี่คัดเลือกเอาเฉพาะก้อนที่เล็กที่สุด แล้วจัดวางมันลงบนพื้นที่ว่างอย่างไม่ใส่ใจนัก
จากนั้นลากรอบพื้นที่นั้น วาดอาคมสืบตามร่องรอยล้อมรอบก้อนหินไว้
เธอร่างอักขระอาคมลงในอาคมอย่างรวดเร็ว ทหารเหล่านี้เองก็อ่านไม่ออก คิดเพียงว่าพระนางคงกำลังค้นคว้าอาคมต่อสู้ศัตรูแบบใหม่อีกแล้ว
แล้วก็เห็นเจียงสวี่สวี่หยิบยันต์ออกมาจากอกเสื้อหนึ่งใบ
เห็นเพียงเธอร่ายมนตร์ด้วยมือเดียว ปลายนิ้วกวาดผ่านยันต์ ราวกับดูดบางสิ่งออกจากในยันต์