ลูกค้าทุกคนที่สั่งงานกับจัดส่งด่วนวิญญาณ จะถูกระบบของทางนั้นล็อกตำแหน่งลมปราณไว้โดยอัตโนมัติ
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนเซอร์ไพรส์คือ เมื่อก้าวข้ามประตูผีออกมา สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นตู้เสื้อผ้าตัวหนึ่ง
บ้านดินเก่าๆ ประตูตู้แบบเก๋ง ถูกคนจากด้านนอกใช้เสื้อผ้ากับไม้ถูพื้นรัดหุ้มแน่นจนแทบไม่มีรูระบาย
อี้จ่านกับหมิงเยียนแม้จะไม่ต้องคิดอะไรมาก ก็รู้ทันทีว่าคนที่สั่งงานอยู่ที่ไหน
"คนถูกขังอยู่ในตู้เสื้อผ้า ลมปราณอ่อนแรงอยู่พอสมควร"
หมิงเยียนประเมินสภาพของเด็กในตู้ได้อย่างง่ายดาย แล้วหันมาถามอี้จ่าน "นายจะช่วยมัน?"
"แค่จะลากออกมาถามซะหน่อยว่าสั่งงานยังไง"
อี้จ่านพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด แล้วยื่นมือออกไปเตรียมเอาสิ่งของที่รัดตู้ออก
แต่เพิ่งจะได้ท่า ก็ได้ยินเสียงประตูห้องด้านหลังถูกเปิดออก
ในห้องเล็กๆ ที่มีนอกจากตู้เสื้อผ้าก็มีแต่เตียง
หมิงเยียนฉวยมือของอี้จ่านมาโดยพลัน แล้วดึงเขายืนหลบออกด้านข้าง
เขาคือเจ้าแห่งยมโลก ถ้าไม่ออกอาการให้เห็นเอง คนธรรมดาก็มองไม่เห็นเขา และคนที่ถูกเขาสัมผัส ก็จะพรางตัวจากการรับรู้ของคนอื่นไปพร้อมกับเขาเช่นกัน
อี้จ่านแม้จะกลับเข้าสู่วัฏจักรการเวียนว่าย แต่ตัวเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาตั้งแต่แรก การพรางตัวแบบนี้สำหรับเขาไม่ใช่เรื่องยากอะไร
แต่เมื่อหมิงเยียนลงมือดึงเขาเอง เขาก็ขี้เกียจขยับตาม
ทั้งสองยืนอยู่ข้างๆ มองประตูห้องเปิดออก แล้วผู้หญิงใบหน้าฟกช้ำดำเขียว สีหน้าซูบผอมก็สะดุ้งเฮือกเดินเข้ามา
เธอมองออกไปข้างนอกก่อน ปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง จึงรีบเดินมาที่ตู้เสื้อผ้าด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย